کمبود آب از زمان های قدیم کشاورزی را محدود کرده است. برای استفاده از این مقدار محدود آب، قرن ها پیش ایرانیان قنات ایجاد کردند که هنوز هم از آنها استفاده می شود. قنات ها کانال های زیرزمینی آب ساخته دست انسانند. قنات هامعمولاً از پای یک کوه آغاز می شوند و از طریق تونل ها و کانال هایی که در شیبند به سطح زمین و تقریباً به محل کاشت محصولات در مزارع می رسند.
مزیت اصلی قنات این است که محل آن زیر زمین است و این موضوع مانع از آن می شود که این آب تبخیر شود. در حالی که در کانال های سطحی مشکل تبخیر آب وجود دارد. همچنین قنات از چاه های عمیق بهتر است چراکه آب را از زیر زمین به منطقه ای دور و محل یک ده می رساند. عیب اصلی قنات هزینه های ساخت و ساز و تعمیر و نگهداری و انعطاف ناپذیری آن است. جریان آب را نمی توان کنترل کرد و وقتی که آب قنات برای آبیاری مورد استفاده قرار نمی گیرد هدر می رود.
براساس آمارهای سال 1366 تعداد قنات های ایران 23453 عدد بوده. طول قنات های ایران بالغ بر 350000 کیلومتر است که تقریباً برابر با فاصله بین ماه و کره زمین است. قنات های مشهور و قدیمی ایران مربوط به استان های خراسان، کرمان، یزد، آذربایجان شرقی، اصفهان و سمنان است (در غرب ایران قنات وجود ندارد چراکه در آن بارش کافی صورت می گیرد.)