فعالان در زمینه حفاظت از حیات وحش از آن بیم دارند که این جرایم جنگل های غنی آسیا را از گونه های باارزش خالی کند. گونه هایی که برخی از آنها روبه انقراضند.
به ویژه ببرها، لاک پشت های هندی و بنگلادشی و کروکودیل های بنگلادشی، تقاضای زیادی در بازار سیاه دارند.
عدم اجرای قانون به شکل سفت و سخت، مرزهایی که به سختی قابل کنترل هستند، اقتصادهای فقیر روستایی و وجود تقاضا در بازارهای ثروتمند، انگیزه لازم برای دست زدن به این جرایم را فراهم می کند. به طوری که قاچاقچیان جسورتر شده و حتی جانوران یا اجزای بدن آنها را در پروازهای بین المللی انتقال می دهند.
در آسیا جرایم مربوط بخش حیات وحش خطرناکند. اما مثل جرایم سازمان یافته دیگر به آنها نگاه نمی شود. به عنوان مثال در تایلند هم تجارت در حوزه حیات وحش بعد از قاچاق مواد مخدر به دومین تجارت پرسود غیرقانونی تبدیل شده است. اما در این کشور بسیاری از مردم و حتی خود پلیس هم درباره تجارت غیرقانونی وحوش چیز زیادی نمی دانند.
بنگلادش هم اغلب به عنوان یکی از نقاط کانونی نقل و انتقالات و تجارت غیرقانونی حوزه حیات وحش شناخته می شود و قاچاقچیان از این طریق به سوی کشورهای آسیای جنوب شرقی و شرق آسیا روانه می شوند.
بنگلادش سعی می کند با قاچاق وحوش مقابله کند. اما درگیر بودن باندهای بین المللی این کار را مشکل می کند.
