بعد از طی دوره آتشفشانی در ماه، ماه سرد شد و از آن موقع تاکنون تقریباً بدون تغییر باقی مانده. به جز تغییراتی که بر اثر جریان ثابتی از بارانی از شهاب سنگ ها و ستاره های دنباله دار، بر روی ماه ایجاد می شود. سطح ماه از شن و خاکستر و مقدار زیادی خاک نرم تشکیل شده. این سطح نرم، باریک است و ضخامت آن از دو متر درجوان ترین بخش ماریا تا شاید 20 متر در قدیمی ترین سطوح کوهستانی متغیر است.
بر خلاف زمین، در حال حاضر ماه حرکات صفحات پوسته یا آتشفشان های فعال ندارد. فضانوردان آپولو در دهه 1970 زلزله های کوچکی را در عمق چند صد کیلومتری ماه ثبت کردند. وجود فوران های کوچکی از گاز هم از بعضی از گودال ها گزارش شده است.
این تصویر یکی از حفره های ماه است که 40 کیلومتر قطر دارد و از لبه تا کف آن 2.2 مایل (3.6ک یلومتر) عمق دارد. مقدار بسیار زیادی مواد پرتابی (موادی که بر اثر بروز برخورد بیرون ریخته اند) چاله را احاطه کرده است
سطح ماه از میلیون ها حفره پوشیده شده که بیشتر شکل گرد دارند و بر اثر برخورد شهاب سنگ ها، ستاره های دنباله دار و سیارک ها ایجاد شده اند. ماه جو ندارد تا در مقابل برخورد اشیاء از آن حفاظت کند. در حالی که زمین جو دارد و بیشتر اشیایی که از فضا می آیند به جو زمین برخورد می کنند و می سوزند.
همچنین در ماه باد وجود ندارد و فعالیت زمین شناسی اندکی در ماه صورت می گیرد. این باعث می شود این حفره ها پوشیده نشوند و همین طور بدون تغییر باقی بمانند تا شیء بعدی به آن برخورد کند و آن را تغییر دهد.
قطر این حفره ها به صدها کیلومتر می رسد. اما تعداد زیادی از این حفره ها با گدازه پوشیده شده اند و فقط بخش هایی از آنها از خارج آنها قابل دیدن هستند.
بزرگ ترین حفره ماه کلاویوس (Clavius) است که 160 کیلومتر (100 مایل) قطر دارد.
ریل (rille) به دره های باریک و طویلی روی سطح ماه گفته می شود. "ریل هادلی" دره ای طولانی روی سطح ماه است. این ریل 125 کیلومتر (75 مایل) طول و 1300 پا (400 متر) عمق و تقریباً یک مایل (1500 متر) در عمیق ترین نقطه عمق دارد. این دره با گدازه بازالتی مذابی پوشیده شده.