طبقه بندی های گوناگونی در ارتباط با این گیاه انجام شده. بر اساس یکی از این طبقه بندی ها ذرت به انواع زیر تقسیم بندی شده است:
ذرت دندانی: شکل دانه در این گروه به شکل دندان است. ارتفاع بوته های آن بلندتر از سایر ذرت ها است و برگ های آن بزرگ و کشیده و میوه آن نیز بزرگ است. دانه های آن تقریباً مخروطی شکل است. پوست دانه ضخیم و دارای مقدار زیادی نشاسته در قسمت مرکزی دانه است. این نوع از ذرت دیررس است و بیشتر به منظور ذرت سیلویی از آن استفاده می برند.
ذرت بلوری: ارتفاع بوته در این گروه از ذرت ها کوتاه تر از گروه قبلی بوده، اندکی دیررس است، اما در مقایسه با ذرت دندانی زودرس تر است (از نظر زمان رسیدن دانه). نشاسته موجود در دانه این نوع ذرت به طور کامل فشرده شده است که در نتیجه دانه ها دارای مقطعی شیشه ای هستند و در صنعت نشاسته سازی کاربرد دارند. از دانه های تولید شده آن برای تغذیه پرندگان استفاده می شود و دانه های آن کوچک تر از گونه دندانی است.
ذرت آردی: مقدار نشاسته دانه این ذرت نسبتاً زیاد بوده و نسبت نشاسته به پوسته دانه در این گروه بیشتر از همه ارقام دیگر است. زودرس بوده و بیشترین کاربری را در صنعت نشاسته سازی دارد.
ذرت شیرین: دارای دانه های کروی شکل بوده و رنگ دانه از سفید تا زرد تیره متغیر است. ارتفاع بوته آن کوتاه تر از همه ارقام دیگر است و رنگ اندام های هوایی روشن تر است. مقدار نشاسته موجود در دانه کمتر از ارقام دیگر است و در عوض درصد قند تولید شده آن بیشتر است. این نوع ذرت بیشتر مورد مصرف انسان قرار می گیرد و به صورت های مختلف مثل بوداده یا آب پز مورد استفاده قرار می گیرد.
ذرت پاپ کرن POP CORN: دانه در این نوع ذرت کاملاً کروی و بسیار زودرس است. ارتفاع بوته کاملاً کوتاه و نشاسته موجود در آن در صورت گرما دادن به حالت انفجار در می آید و یک دلیل این که به آن پاپ کرن می گویند همین است. این ذرت مورد استفاده انسان قرار می گیرد.
ذرت مومی: دانه در این گروه، کروی شکل بوده، رنگ دانه زرد است و در قسمت پوست دانه آن ماده چسبنده ای وجود دارد که در کارخانجات چاپ از آن استفاده می شود و گونه ای صنعتی به حساب می آید.
ذرت گیاهی است که دارای قدرت منحصر به فردی برای تولید ریشه های نابجا است که در تولید ذرت دندانی این موضوع شایع تر بوده و گیاه را در برابر خوابیدگی یا ورس مقاوم می کند.