خشونت تلویزیونى از نظر روانى نیز تأثیرات منفى به جاى مى گذارد. مثلاً نتیجه یک تحقیق نشان مى دهد کسانى که بیشتر تلویزیون نگاه مى کنند، احتمال بیشترى دارد که به دیگران بى اعتماد باشند و احساس ترس و ناامنى کنند. همانگونه که فیلم هاى خشن در بزرگسالان حالت تهاجمى ایجاد مى کند، در مورد کودکان نیز رفتارى پرخاشگرایانه را موجب مى شود.
دکتر معصومه رفیقى، روانشناس مى گوید: “بچه ها هر چیزى را که مى بینند الگو قرار مى دهند. یادگیرى آنها بر اساس دیده ها و شنیده هایشان است. خشونت هاى فیلم حتى بچه هاى آرام را پرتحرک مى کند. آنها اگر در خیال پردازى نسبت به قهرمان احساس سمپاتى پیدا کنند، با او همانندسازى مى کنند و رفتار وى را الگو قرار مى دهند.
نمونه فیلم هاى خشن بازى هاى رایانه اى است. بچه هایى که حس قوى مى گیرند، آنچه دیده اند را روى خواهر و برادر و همکلاسى هایشان پیاده مى کنند. چیزى که الگو مى شود روى رفتار و بیان و شخصیت بچه اثر مى گذارد و حتى اگر وى شخصیت صبورى داشته باشد، از او آدم خشن و کم حوصله اى مى سازد. صرفنظر از بچه هاى بیش فعال که مشکل جسمانى دارند، عده اى از بچه ها هم خودشان انرژى زیادى دارند و مى خواهند این انرژى را تخلیه کنند. بچه هاى پرتحرک بهترین روش تخلیه انرژیشان را زد و خوردى مى بینند که از فیلم ها یاد گرفته اند. این موضوع در پسرها بیشتر است. چون اینگونه شخصیت ها در فیلم ها اغلب مرد هستند. ولى اخیراً دختران هم این نشانه ها را بروز مى دهند. زیرا در بازى هاى رایانه اى خانم ها هم وارد شده اند. در این فیلم ها عواطف مادرانه و لطیف زنان حذف مى شود”.
وى مى افزاید: “خانواده هاى زیادى به من مراجعه و گفته اند فرزندشان پرخاشگر و لجباز است. وقتى بررسى مى کنیم، مى بینیم در خانه اینها، تلویزیون، ماهواره و بازى هاى رایانه اى وجود دارد. پدر و مادرها اگر فیلمى مشهور شده باشد، براى آنها تهیه مى کنند و ایشان را تنها مى گذارند که فیلم را نگاه کنند، بدون اینکه بدانند در فیلم چه چیزهایى هست و چقدر روى بچه تأثیر مى گذارد. بازى هاى رایانه اى بچه ها را عصبى مى کند و هیجان تولید مى کند، به طورى که آنها خشونت در پیش مى گیرند و خطرات جسمانى هم دارد، چون روى اعصاب و مغز بچه ها تأثیر مى گذارد.
ما برنامه تلویزیون را براى بچه ها حذف نمى کنیم، ولى موضوع این است که وقتى از خانواده هایى که به من مراجعه مى کنند مى پرسم اوقات فراغت بچه هایشان را با چه پر مى کنند و بچه ها چه برنامه هایى مى بینند، مى گویند تا آخر شب فیلم مى بینند. در حالى که حتى در مورد سریال هاى خانوادگى خاص بزرگسالان هم کودکان همانندسازى مى کنند و از اصطلاحات آنها الگو مى گیرند”.
