تغییر حالت فیزیکی
مولکول ها می توانند از یک حالت فیزیکی به حالت دیگری دربیایند و ساختار اولیه شان تغییر نکند. گاز اکسیژن (O2) به عنوان یک گاز، خواص شیمیایی مشابه اکسیژن مایع را دارد. حالت اکسیژن مایع سردتر و متراکم تر است، اما مولکول ها (بخش های پایه ای) هنوز همان هستند. آب (H2O) مثال دیگری است. یک مولکول آب از دو اتم هیدروژن (H) و یک اتم اکسیژن (O) تشکیل شده است. آب چه گاز باشد و چه مایع یک ساختار مولکولی را دارد. هرچند که حالت فیزیکی آب ممکن است تغییر کند، اما حالت شیمیایی آب یکسان باقی می ماند.
تغییر حالت شیمیایی
از یک لیوان آب خالص مثال می زنیم. اگر فرمول آب شروع به تغییر می کرد، این تغییر، تغییر شیمیایی می شد. اگر می توانستیم یک اتم اکسیژن دوم را به یک مولکول آب اضافه کنیم، پراکسید هیدروژن (H2O2) به دست می آوردیم. اما این مولکول ها دیگر آب نمی شدند. در واقعیت هم ایجاد پراکسید هیدروژن سخت تر است.
تغییرات شیمیایی موقعی رخ می دهند که در یک مولکول، پیوندهایی بین اتم ها ایجاد می شوند یا از بین می روند. تغییرات در حالت فیزیکی به تغییرات در محیط مانند دما، فشار و دیگر نیروهای فیزیکی ارتباط دارد. به طور کلی هنگامی که یک تغییر فیزیکی وجود دارد، ساختار شیمیایی اولیه تغییر نمی کند. البته در محیط های افراطی مانند خورشید، هیچ مولکولی از نابودی در امان نیست.
یک محیط افراطی شرایطی را ایجاد می کند که بیشتر اشکال زندگی را به چالش می اندازد. این محیط ها ممکن است طیف شدیدی از دماهای بالا یا پایین، تابش، فشار، اسیدیته، قلیایی بودن، هوا، آب، نمک، قند، دی اکسید کربن، گوگرد، نفت و بسیاری موارد دیگر را داشته باشند.
مطلب مرتبط: فازهای ماده
