ویژگی های کلیدی ای که در جانوران مشترک است عبارتند از:
• چند سلولی هستند
• سلول ها در داخل بافت ها سازمان یافته و متشکل شده اند
• سلول های یوکاریوتی دارند
• تولید مثل جنسی انجام می دهند
• حرکت دارند
• دیپلوئیدند
• هتروتروفند
همه جانوران چند سلولی هستند، به این معنی که بدن آنها از سلول های متعدد ساخته شده است. به این ترتیب، جانوران با تک سلولی ها یا موجودات زنده تک سلولی (مانند باکتری ها، آرکیا یا باستانیان، تک یاخته ها، جلبک های تک سلولی و قارچ های تک سلولی) متفاوتند. جانوران تنها موجوداتی نیستند که چند سلولیند، گیاهان خشکی و برخی گونه های جلبک ها و قارچ ها نیز چند سلولی هستند. بنابراین اگر چه چند سلولی بودن یک ویژگی مشترک تمام جانوران است، اما ویژگی منحصر به فرد جانوران نیست.
در بیشتر جانوران، سلول ها داخل بافت های مختلفی سازمان یافته و متشکل شده اند که این بافت ها وظایف متفاوتی را انجام می دهند. در طول رشد یک جانور، سلول ها متمایز می شوند به طوری که می توانند وظایف خاصی را انجام دهند. گروه هایی از سلول ها که با هم کار می کنند تا در خدمت یک وظیفه مشترک باشند بافت نامیده می شوند. چهار نوع اصلی از بافت ها وجود دارد که جانوران از آنها برخوردارند. این بافت ها عبارتند از: بافت عصبی، بافت پوششی، بافت همبند و بافت عضلانی. یک استثنا برای این ویژگی اسفنج است. اگر چه اسفنج ها جانورند، سلول های آنها در داخل بافت های واقعی سازمان نیافته اند.
همه جانوران یوکاریوتند. این به آن معنی است که از سلول های پیچیده ای تشکیل شده اند. این سلول های پیچیده دارای ارگانل ها و هسته هایی هستند که درون یک غشا قرار گرفته اند. جانوران یوکاریوتند، این به آن معنا است که جانوران از سلول هایی تشکیل شده اند که دارای یک هسته و اندامک هایی مانند میتوکندری، دستگاه گلژی و ریبوزوم ها هستند. هسته و اندامک ها هم همگی با غشایی احاطه شده اند. DNA موجود در یک سلول یوکاریوتی خطی است و در داخل کروموزوم ها سازماندهی شده است. اگر چه همه جانوران یوکاریوت هستند، اما همه یوکاریوت ها جانور نیستند. گیاهان، قارچ ها و آغازیان موجودات زنده ای هستند که جانور نیستند و با این وجود یوکاریوتند.
بیشتر جانوران از راه تولید مثل جنسی تکثیر می شوند. تولید مثل جنسی فرایندی است که در آن یک موجود زنده فرزندان جدیدی به وجود می آورد. این فرایند مستلزم ترکیب مواد ژنتیکی از دو نفر است. تولید مثل جنسی ویژگی منحصر به فرد جانوران نیست -بقیه موجودات زنده از جمله گیاهان گلدار، قارچ ها و باکتری ها هم تولید مثل جنسی انجام می دهند. علاوه بر این، همه جانوران هم تولید مثل جنسی انجام نمی دهند. به این ترتیب که تعداد کمی از جانوران طی فرایندی که به عنوان تولید مثل غیر جنسی شناخته می شود فرزندان آوری می کنند. از آن جایی که تولید مثل جنسی مستلزم ترکیب مواد ژنتیکی از دو نفر است، نتیجه اش تفاوت ژنتیکی بین والدین و فرزندان است. این تفاوت ژنتیکی عاملی مهم در فرایند انتخاب طبیعی است.
بسیاری از جانوران قادرند حرکت کنند. هر چند استثناهایی هم وجود دارد، اما بیشتر جانوران جنبنده اند و یا قابلیت حرکت دارند. برخی از جانوران مانند اسفنج ها، برخی از کرم های حلقوی (آنیلیدها)، بازوپایان، خزه زیان، آب دزدک دریایی، مرجان ها و هیدرا (جانورانی مار مانند) – در طول بیشتر چرخه زندگیشان یا چسبیده اند و یا در جای خود ثابتند. اما حتی این جانوران هم در طول برخی مراحل رشدشان حرکت دارند. جانوران با استفاده از انواع روش ها حرکت می کنند –ماهی ها شنا می کنند، پرندگان پرواز می کنند، گرگ ها می دوند، حلزون ها می لغزند و مارها می خزند. برخی از جانوران مانند ستاره دریایی و لیسه دریایی هم بسیار آهسته حرکت می کنند، در حالی که دیگران مانند یوزپلنگ و شمشیرماهی به سرعت حرکت می کنند. حرکت، جانوران را قادر می سازد تا از شکارچیان دوری کنند، طعمه ها را شکار کنند و به زیستگاه های جدید مهاجرت کنند.
بیشتر جانوران دیپلوئیدند. اصطلاح دیپلوئید و هاپلوئید برای توصیف این که چه تعداد نسخه (کپی) از مواد ژنتیکی در داخل یک سلول موجود است به کار می رود. در سلول های دیپلوئید دو مجموعه کامل از مواد ژنتیکی سلول وجود دارد، در سلول هاپلوئید، تنها یک مجموعه کامل از مواد ژنتیکی سلول وجود دارد. بیشتر جانوران از سلول های دیپلوئید ساخته شده اند.
همه جانوران هتروتروفند. این بدان معنا است که آنها گیاهان و دیگر موجودات زنده را می بلعند و این راهی برای به دست آوردن انرژی کربنی است که برای ادامه حیاتشان لازم است. تمام موجودات زنده به کربن نیاز دارند تا فرایندهای اساسی زندگیشان مانند رشد و نمو و تولید مثل را انجام دهند. دو راه وجود دارد برای این که یک موجود زنده بتواند کربن مورد نیازش را به دست بیاورد: دریافت آن از محیط زندگیش (در شکل دی اکسید کربن) و یا با تغذیه از موجودات زنده دیگر (و به دست آوردن کربن از مواد آلی ای که موجودات زنده دیگر را تشکیل می دهند). موجودات زنده ای که کربن را از محیط اطرافشان به دست می آورند آتوتروف ها نامیده می شوند. گیاهان سبز نمونه هایی از آتوتروف ها هستند. گیاهان سبز انرژی را از خورشید می گیرند و آن را همراه با کربن موجود در اتمسفر به صورت دی اکسید کربن مورد استفاده قرار می دهند و به این ترتیب قند که یک ترکیب آلی ساده است را تولید می کنند. موجودات زنده، مانند جانوران، که کربن را با بلعیدن آن به دست می آورند موجودات زنده هتروتروف نامیده می شوند. جانوران نمونه هایی از هتروتروف ها هستند. تمامی جانوران باید موجودات زنده دیگر (مانند گیاهان یا جانوران) را ببلعند تا کربنی که برای حیاتشان لازم دارند را به دست آورند.
منبع:http://animals.about.com/od/animal-facts/a/animal-characteristics.htm