ظرفیت الکتریکی
ظرفیت الکتریکی کلمه ای است که درباره چیزی که الکترون از دست داده یا الکترون گرفته و به یون تبدیل شده به کار می رود. اگر به جدول تناوبی نگاه کنید، ممکن است متوجه شوید که عناصر سمت چپ معمولاً به یون های با بار مثبت (کاتیون) تبدیل می شوند و عناصر سمت راست بار منفی می گیرند (آنیون). این روند به این معنی است که طرف چپ جدول تناوبی ظرفیت مثبت دارد و طرف راست ظرفیت منفی دارد. ظرفیت الکتریکی نشان می دهد که یک اتم چه مقدار می خواهد با اتم های دیگر پیوند ایجاد کند. همچنین نشان می دهد که چه تعداد از الکترون ها برای پیوند با سایر اتم ها برانگیخته می شوند.
دو نوع اصلی از پیوند وجود دارد. پیوند کووالانسی (covalent) و پیوند الکترووالانسی. ممکن است درباره اصطلاح «پیوندهای یونی» چیزهایی شنیده باشید. پیوندهای یونی پیوندهای الکترووالانسی هستند. آنها گروه های یون های باردارند که به وسیله نیروهای الکتریکی با هم نگه داشته می شوند. دانشمندان این گروه ها را «آگلومره یونی» می نامند. پیوندهای الکترووالانسی در حضور یون های دیگر و به خاطر نیروهای الکتریکی از خارج و جذب ضعیف تر می شوند. یون های سدیم و کلر به تنهایی پیوندی بسیار قوی با هم دارند. اما اگر شما این یون ها را در محلولی با H+، OH– ، F– یا Mg++ قرار دهید، در بارها حالت سرگردانی به وجود می آید و پیوند Na-Cl می شکند.
دوباره به کلرید سدیم (نمک) نگاه کنید. این طور به نظر می رسد که نمک پیوند خیلی محکمی دارد. تقریباً غیر ممکن است که این پیوندهای یونی/الکترووالانسی شکسته شوند. اما اگر شما این نمک را داخل مقداری آب (H2O) بگذارید، پیوندها خیلی سریع شکسته می شوند. این اتفاق به خاطر جذب الکتریکی آب به سرعت اتفاق می افتد. به این ترتیب شما یون های سدیم (Na+) و کلر (Cl–) دارید که اطراف محلول شناورند. باید به یاد داشته باشید که پیوندهای یونی به طور عادی قوی هستند اما در آب بسیار ضعیفند.
منبع: http://www.chem4kids.com/files/atom_ions.html
مطالب مرتبط