فیلم ها و سریال های خشن برای جوانان، بویژه پسران کشش زیادی دارد. برخی تئوری ها می گویند فیلم های خشن می تواند موجب تخلیه روانی فرد شود. چون فرد با شخصیت های فیلم احساس همذات پنداری می کند و در نتیجه سرخوردگی هایش را با رفتارها و حرکات او تخلیه می کند. ولی نظریات روانشناسی دیگر تأکید می کند که وقتی زمینه های فقر و بیکاری در جامعه فراهم باشد، فیلم ها و سریال های خشنی که مرگ و شکنجه و… را ساده می گیرند به افزایش خشونت و حتی الگوبرداری از رفتارهای خشن می انجامند و به طور کلی احساسات پرخاشگرایانه تماشاگر را تحریک می کنند به طوری که وی می خواهد آنچه را دیده بروز دهد.
دکتر معصومه رفیقی روانشناس کودک بخصوص به تأثیر صحنه های خشن بر کودکان اشاره می کند:”بچه ها هرچیزی را که می بینند الگو قرار می دهند. یادگیری آنها براساس دیده ها و شنیده هایشان است. خشونتی که فیلم نمایش می دهد حتی بچه های آرام را پرتحرک می کند. اگر آنها در خیال پردازی هایشان نسبت به قهرمان فیلم احساس سمپاتی پیدا کنند، با او همانندسازی می کنند و رفتارش را الگو قرار می دهند. نمونه فیلم های خشن بازی های رایانه ای است. بچه هایی که حس قوی می گیرند، آنچه دیده اند را روی خواهر و برادر و همکلاسی هایشان پیاده می کنند”.
وی می افزاید:”خانواده های زیادی به من مراجعه کرده و گفته اند که فرزندشان پرخاشگر و لجباز است. وقتی بررسی کردم دیده ام که در خانه شان، تلویزیون، ماهواره و بازی های رایانه ای وجود دارد. در حالی که پدر و مادرها هم نظارت دقیقی روی کارهای بچه ها ندارند. اگر فیلمی مشهور شده باشد، برای آنها تهیه می کنند و ایشان را تنها می گذارند که فیلم را نگاه کنند. بدون این که بدانند در فیلم چه چیزهایی هست و چه قدر روی بچه تأثیر می گذارد.
بازی های رایانه ای هم بچه ها را عصبی و هیجان تولید می کند. به طوری که آنها راه خشونت در پیش می گیرند. این بازی ها عوارض جسمانی هم دارد و روی اعصاب و مغز بچه ها هم تأثیر می گذارد. در حالی که وقتی از خانواده هایی که مراجعه می کنند می پرسم اوقات فراغت بچه هایشان را با چه پر می کنند و بچه ها چه برنامه هایی می بینند، می گویند تا آخر شب فیلم می بینند. در حالی که کودکان حتی سریال های خاص بزرگسالان را هم همانندسازی می کنند و از آنها الگو می گیرند. بنابراین بهتر است پدر و مادرها خودشان را از برنامه خاص خودشان محروم کنند تا بچه ها هر چیزی را نبینند”.
جالب این است که کارشناسان می گویند حتی کارتون های خشن هم می تواند موجب شود بچه ها پرخاشگر شوند و حتی با همکلاسی ها و همبازی هایشان زد و خورد کنند. به همین دلیل لازم است که رسانه ها برای فیلم ها و سریال ها محدوده سنی مشخص و دائماً آن را گوشزد کنند.
جامعه ما مستعد انواع پرخاشگری است. ترافیک های سنگین، بی توجهی به مشتری و ارباب رجوع، رسانه هایی که تصاویر خشن منتقل می کنند و خانواده هایی که روابطشان براساس پرخاشگری است، محیط را مملو از صحنه های پرخاشگرانه کرده اند. این درحالی است که پرخاشگری آموختنی است و می توان جلوی بروز آن را گرفت.
