بیشترین اضطراب در نتیجه آن چه ما غریزه جنگ یا پرواز می نامیم ایجاد می شود. موقعی که احساس تهدید می کنیم، حواسمان به اوج خود می رسند و آماده جنگ یا فرار می شویم. در جانوران، هورمون ها بعضی از واکنش ها را تسریع و تشدید می کنند و موجب می شوند آنها بجنگند یا فرار کنند. در حال حاضر تهدیدهایی که ما احساس می کنیم موجب نمی شود تا مثل اجداد غارنشینمان با شرایط رودررو شویم. ما انسان های امروزی به جای نشان دادن واکنش به شیوه ای قدیمی تمایل داریم تا غریزه مان را سرکوب کنیم. هورمون هایی خارج می کنیم که باعث می شوند هیچ اقدامی انجام ندهیم، بدنمان آویخته می شود و از نظر احساسی و فیزیکی احساس بیماری می کنیم.
پرفسور ساپولسکی مشاهده کرده که وقتی تهدید برطرف می شود ترشح مواد شیمیایی مربوط به استرس هم در گورخر متوقف می شود. این درحالی است که انسان امروزی توانایی خاموش کردن ترشح هورمون ها را از دست داده است. ما در زندگی روزمره در هنگام رویارویی با تهدید واقعی یا در موقعیتی که فکر می کنیم تهدید است هورمون های گلوکوکورتیکوئید بیش از حدی تولید می کنیم و کلید خاموش کننده این هورمون ها را هم در اختیار نداریم تا دیگر بیش از این احساس تهدید نکنیم.
از آن جایی که گلوکوکورتیکوئیدها بیشتر وقت ها هیچ کاری ندارند که در بدن انسان های امروزی انجام دهند، به داخل بدنی که آن را می سازد رها می شوند و آن را سمی می کنند. آنها با تخریب سلول های مغزی از لحاظ بیولوژیکی ما را بیمار می کنند و سیستم ایمنی بدنمان را ضعیف می کنند. این هورمون ها به ارتباطات اجتماعی ما آسیب می رسانند چراکه تحریک پذیرمان می کنند. تحریک پذیری و عصبانیت هم اغلب (اگر نه همیشه) احساسات ما را به سوی افکار ناخودآگاهی سوق می دهند که با این که منشأ مسئله از بین رفته ولی خوراک غلط در شرایط غلط به ما می دهد.
منابع: http://www.wired.com/magazine/2010/07/ff_stress_cure/all/1
