عقل متعارف می گوید موجوداتی که خیلی خوب با محیط اطرافشان تطبیق می یابند بیشتر زنده می مانند. وقتی به طبیعت نگاه می کنیم هم می بینیم آنها که بزرگ تر و سریع تر هستند بهتر با شرایط زیستگاه ها تطبیق می یابند، بهتر تولیدمثل می کنند و بیشتر زنده می مانند. با این حساب چرا بقیه افراد یک گونه از نظر اندازه متوسط یا سرعت حرکت و یا زیبایی به آنها نزدیک نمی شوند.

برای این وضعیت سه توضیح ارایه شده. یکی این که احتمال می رود جانورانی که بزرگ تر، سریع تر یا درخشان تر می شوند مجبورند هزینه هایی را تحمل کنند. به عنوان مثال صفتی که برای تولید مثل خوب است ممکن است برای ادامه حیات بد باشد. چنان که در ماهی آبنوس، نرهایی که رنگ درخشان دارند در جفت گیری موفق ترند، اما همین نرها بیشتر احتمال دارد که به وسیله شکارچیان خورده شوند. احتمال دیگر این است که چون محیط زیست به آسانی از فصلی به فصلی تغییر می کند، صفاتی که مزایای بیشتری دارند هم بر همین اساس در طول زمان تغییر می کنند. برای مثال در فنچ، چند سال نوک درشت مزیت محسوب می شود چراکه دانه های بزرگ فراوان تر است. اما چند سال دیگر نوک کوچک تر مزیت پیدا می کند چراکه دانه های کوچک فراوان ترند.

سومین احتمال این است که انتخاب طبیعی یک صفت را در یک جهت تقویت می کند و به طور همزمان دیگری را هم در همان جهت از پیش می برد برای مثال ممکن است برای حشراتی که پرواز می کنند بال های بزرگ تر و بدن کوچک مناسب باشد. اما ممکن است حشرات درکنار بال های بزرگ بدن های بزرگ تری هم پیدا کنند.

منبع: http://www.physorg.com/news/2011-03-evolution-animals-bigger-faster.html