اما چرا درصد کوچکی اعمالی بسیار خشونت بار انجام می دهند؟ آن چه که در این افراد اتفاق می افتد این است که سازوکارهای کنترل شناختی آنها آشفته می شود. در ذهنیت شما این افراد خارج از کنترل نیستند بلکه افرادی غضبناکند. آنها فقط سازوکارهای کنترل شناختیشان را در خدمت یک هدف آشفته قرار می دهند. شاید بسیاری از عوامل در اینجا نقش بازی کنند. موضوع در معرض تأثیراتی قرار گرفتن است که چنین افرادی را به اعمال خشن وامی دارد. متأسفانه، نه تنها لفاظی های خشن سیاسی بلکه پوشش رسانه ای چنین اعمالی هم ما را به اینجا می کشاند.
شرایط متنوع، به خصوص مشکلات سلامت روحی و روانی سوژه را به انزوای اجتماعی می کشاند و توانایی های او را برای اعمال کنترل شناختی به شیوه ای سالم مخدوش می کند. ظرفیت کنترل شناختی تاحدودی می تواند ما را هدایت کند- ما به طور کامل نمی دانیم که چگونه به سوی هدف ها و فعالیت های خشن خیلی خاص حرکت می کنیم. خشونت در مجرای یک طرح خیلی خاص با یک هدف خیلی خاص قرار می گیرد که معمولاً به وسیله رسانه ها از میان نوعی لفاظی تغذیه می شود.
علایمی که نشان می دهد فردی به اندازه ای آشفته شده که عملی را انجام دهد چیست؟
علایم کاملاً مریی هستند. گرچه بدون وجود یک متن تفسیر آن مشکل است. خود عمل یک علامت است، یک شکل ناامیدانه از ارتباطات از یک فرد پریشانحال. متأسفانه کسی نبوده که پیش از انجام عمل و وقتی او آخرین پیامش را روی اینترنت می گذارد با او چت کند. اما شرط می بندم که اگر کسی با او قبل از کارش ارتباط برقرار می کرد و این علایم را می دید و پیامش را روی شبکه های اجتماعی می خواند و با او وارد مکالمه می شد می توانست او را از برنامه های آشفته اش دوباره به مسیر مستقیم برگرداند. در حقیقت با اتصال با سوژه است که شخص می تواند بعضی از فعالیت های نورون های آینه را به جانب یک رفتار همدردانه حقیقی هدایت کند نه این که در خدمت خشونت تقلیدی که او را به طرف عمل هدایت می کند قرار داد.
منبع: http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=anger-management-self-control