
در توضیح این واقعه گفته می شود که احتمالاً در ستاره های بسیار غول آسا و با شعاعی چندین برابر شعاع خورشید رخ می دهد و به خاطر بزرگی ستاره مدتی طول می کشد تا انفجار از میان ستاره انتشار یابد. به عبارتی این نوع انفجار طولانی مدت در میان بزرگ ترین و درخشان ترین ستاره های جهان که شعاع برخی از آنها حتی به یک میلیارد مایل بالغ می شود و اندازه آنها به 1000 برابر خورشید می رسد رخ می دهد.
چنین انفجاری اولین بار در سال 2010 مشاهده شد اما در هاله ای از رمز و راز ماند. سپس ثابت شد که در یک کهکشان دیگر و در یک ستاره ابرغول آسا، یعنی ستاره ای 20 برابر عظیم تر از خورشید رخ داده است.
بیشتر ستاره هایی که انفجارهای اشعه گاما در آنها رخ می دهد نسبتاً کوچک و متراکمند و انفجاری که آنها را از بین می برد تنها چند ثانیه به طول می انجامد. اما این انفجارهای غیرمعمول مدتی طول می کشد تا میان ستاره منتشر شوند و بنابراین انفجار اشعه گامای آنها مدتی بسیار طولانی تر به طول می انجامد.
این حوادث نشان می دهد که جهان جایی بسیار خشن تر و متنوع تر از آنی است که ما تصور می کنیم.