تشخیص آرتریت: روند تشخیص آرتریت شامل مراحل زیادی است. شرح حال پزشکی و معاینه فیزیکی معمولاً کمک کننده ترین اطلاعات را فراهم می کند. گاهی آزمایش، تصویربرداری و سایر روش ها لازم است.
آزمایش و تصویربرداری: آزمایش و تصویربرداری ممکن است گاهی، اما نه همیشه، برای تشخیص آرتریت مورد نیاز باشد. آزمایش های خونی ممکن است پیشنهاد شود.اگر شک به آرتریت روماتوئید یا لوپوس باشد، آزمایش خون برای اتوآنتی بادی هایی که به طور شایع در این بیماری ها وجود دارد می تواند کمک کننده باشد.
آزمایش مایع داخل مفصلی که مایع سینوویال نامیده می شود، اغلب در تشخیص علت آرتریت کمک کننده است. مایع با گذاشتن سوزنی ویژه داخل مفصل و کشیدن نمونه برداشته می شود. این کار تپ (tap) (بیرون کشیدن) مایع مفصلی نامیده می شود. بررسی مایع مفصلی بخصوص برای اطمینان یافتن از این که آرتریت التهابی است و در تشخیص آرتریت عفونی (به علت باکتری) از نقرس یا نقرس کاذب کمک کننده است.
عکس برداری (رادیوگرافی) ساده تصویری از )جزئیات( استخوان ها فراهم می کند. سایر روش های تصویربرداری مثل سونوگرافی، ام آرای و سی تی اسکن تصاویری از بافت درون و اطراف مفصل فراهم می کند. یک یا تعداد بیشتری از این تصویربرداری ها ممکن است درخواست شود تا تشخیص اروزیون استخوان (ساییدگی، خوردگی…)، شکستگی ها، رسوبات کلسیم یا تغییرات در شکل یک مفصل داده شود.
برای بسیاری از انواع آرتریت تغییرات مفصل در تصویر (گرافی) برای ماه ها و حتی سال ها قابل دیدن نیست. به هر حال تصویربرداری اغلب برای مراقبت از بیمار در طول زمان کاربرد دارد.
