توفان های خورشیدی می توانند در سرویس های ماهواره ای اختلال ایجاد کنند، به شبکه های ارتباط از راه دور و شبکه های برق آسیب برسانند و برای هواپیماهایی که در ارتفاع بالا پرواز می کنند و همچنین جان فضانوردان ایستگاه فضایی بین المللی مخاطره ایجاد کنند.
توفان های خورشیدی می توانند بارها آسیب های تشعشعی ایجاد کنند یا خطاهایی را در پردازشگرهای رایانه ای فضاپیماها و ماهواره ها به وجود آورند و باعث شوند آنها به شکلی پیش بینی ناپذیر عمل کنند، یا بد عمل کنند. این عملکرد بد بعضی وقت ها دایمی می شود. بیشتر وقت ها به ویژه در سیستم های تجاری مبتنی بر فضا این موارد به عموم گزارش نمی شوند. اپراتورها به جای این که اعتراف کنند مشکلی پیش آمده ترجیح می دهند خیلی محتاط سخن بگویند، چراکه ممکن است سرمایه گذاران دلسرد شوند.
توده های کرونال با سرعت های متفاوتی از 20 کیلومتر تا 2000 کیلومتر بر ثانیه یا بیشتر خورشید را ترک می کنند. تخمین زمان رسیدن این توفان ها به یونوسفر زمین مشکل است چراکه سرعت آنها بنابر فعل و انفعالات با بادهای خورشیدی تغییر می کند.
باد خورشیدی جریانی از گاز باردار الکتریکی است که به طور مداوم با سرعت حدود 400 کیلومتر در ثانیه از خورشید می وزد. نور، اشعه ایکس و توده های کرونال خودشان می توانند ظرف چند دقیقه و چند روز بعد از فوران های خورشیدی به هر نقطه از جو زمین برسند.
جریانات الکتریکی که به داخل و خارج یونوسفر جریان می یابند، معمولاً اثرات متفاوتی بر روی جو به جا می گذارند که می تواند باعث بروز مشکلاتی در استفاده از سیستم های جی پی اس و حتی نیروگاه های زمینی شوند. به عنوان مثال یک توفان وابسته به جاذبه زمین در سال 1989 شبکه برق کبک کانادا را خراب کرد. اپراتورها نمی دانستند چه اتفاقی افتاده. یکی از اهداف این است که در چنین شرایط بحرانی ای درباره این که چه موقع ممکن است آسیب وارد شود هشدار داده شود.
