چنان که گفته شد سیستم های سیاره ای خارج از منظومه شمسی همه نوع اشکال و اندازه ها را دارند.
نظریه پردازان مدت ها است در حیرتند که چرا سیستم های سیاره ای دیگر، مشابه منظومه شمسی ما نیستند. اما استدلال می کنند که سیستم ها باید از برخی ویژگی های مشترک برخوردار باشند. از جمله این که سیارات باید در مدارهایی تقریباً مدور حول ستارگانشان بگردند. آنها باید در همان مسیری که ستاره شان می چرخد (در جهت یا خلاف جهت عقربه های ساعت) حول ستاره شان بچرخند. در طی میلیون ها سال، سیارات ممکن است مکان تولدشان را ترک کنند و به نقاط دیگر سیستمشان مهاجرت کنند و … .
اما بیش از پیش مشخص می شود که برخلاف پیش بینی ها مدار بیشتر سیاراتی که به دور ستاره شان می گردند بسیار مورب و بیضی هستند. همچنین یک سوم سیارات در جهت مخالف حرکت ستاره شان می چرخند، این حقیقت براساس کم سو شدن دوره ای نور ستاره مشخص می شود. شاید تنها یک هشتم ستارگان، همانند خورشید سیاره هایی در نزدیکی خود داشته باشند.
