مدتی است که سناریوی مطرح درباره شیوه تکوین سیارات زیر سؤال رفته است. این سناریو به عنوان رشد پیوسته هسته شناخته می شود. به این ترتیب که سیارات از دانه هایی به کوچکی گرد و غبار آغاز می شوند. این دانه ها متراکم می شوند تا به طور فزاینده ای اندازه های بزرگ تری پیدا کنند. بعضی ها گازها را جارو می کنند و به حدی بزرگ می شوند که به سیارات غول آسا تبدیل می شوند. سناریوی دیگر بی ثباتی گرانشی است که نشان می دهد سیارات از ابر بزرگی از گاز تشکیل شده اند. این ابر شروع به تکه تکه شدن کرده و به خاطر وزنش در خود واژگون شده. هر چند که این نظریه تشکیل مشتری گازی را توضیح می دهد اما سیارات خاکی و سنگی را نمی تواند توضیح دهد.
برخی ستاره شناسان پیاده سازی این مدل را زیر سؤال می برند. به گفته آنها شکل گیری یک سیاره پیچیده است و کسانی که مدل سازی می کنند قدرت انجام محاسبات قوی برای اجرای شبیه سازی کامل سیستم های سیاره ای را ندارند و عده ای از ستاره شناسان برای انجام پیش بینی های آماری به کدهای رایانه ای ساده شده تکیه می کنند. البته این امر مفاهیم اولیه ما از شکل گیری سیاره را به خطر نمی اندازد.
به این ترتیب برخی به دنبال نظریه های ریشه ای تری می گردند.
