در کشور خود ما هم ظرافت و دقت عامل مهمى در اقبال یک کالا و موفقیت یک صنعت است. به عنوان مثال بین دو هتل در دو شهر مختلف با امکانات مشابه تفاوت هاى چشمگیرى به چشم مى خورد. هر دو هتل همان تخت ها، همان میز و صندلى ها و همان تلویزیون و یخچال را دارند. ولى در یکى همه اثاثیه تمیز است، میز برق مى زند، هیچ لکه اى در اثاثیه و ملافه ها نیست و اشیاء چنان با دقت و ظرافت چیده شده اند که بیننده در اتاق احساس راحتى و آرامش مى کند. یا حوله ها با دقت و ظرافت تا شده و در جاى مناسب قرار گرفته اند و در آنها به مشترى اطمینان داده شده که ضدعفونى شده اند. برعکس هتل دیگر هیچ انگیزه اى براى بازگشت مجدد در مشترى ایجاد نمى کند. هتل اول در بیشتر سال پر از مسافر است و هتل دوم در بهترین فصل سال خالى است.
طبیعى است که نوع نگاه هتل اول رونق به وجود مى آورد و وقتى چنین دیدگاهى همه گیر شود به رونق گردشگرى و در سایر صنایع به رونق اقتصادى مى انجامد.
سینا امیرى کارشناس مدیریت مى گوید:”دقت و ظرافت به محیط هویت و بعد انسانى مى دهد. گاهى به نظرمان بود و نبود ظرافت در کار فرقى ندارد. در حالى که بودن ظرافت در کار نشانه فکر نو و پویا بودن است نه این که به شکلى جامد تنها به دنبال رفع نیاز باشیم. به عنوان مثال هم مى توانیم غذا را با کاسه سر بکشیم و هم مى توانیم غذا را قاشق قاشق بخوریم. هر دو نیاز ما را برآورده مى کنند. ولى روش ها با هم بسیار متفاوت است. به عبارتى ظرافت، زمانى خودش را نشان مى دهد که ما به چیزها تنها از سر لزوم و نیاز نگاه نکنیم و به ابعاد دیگرشان هم توجه کنیم.
گاهى ما پل مى سازیم و به پل تنها به عنوان وسیله ارتباط و رفت و آمد نگاه مى کنیم، یا فکر مى کنیم شهر باید پارک داشته باشد، یا ساختمان هایى داشته باشد که بتوانیم در آنها زندگى کنیم. وقتى کارکرد ابزار را در همین حد رفع نیاز در نظر مى گیریم، به ظرافت و دقت در ساخت آنها هم توجه نمى کنیم. به این ترتیب پارک داریم ولى در این پارک گیاهان بسیار بى نظم و خالى از دقت کاشته شده اند و یا به خوبى هرس و نگهدارى نشده اند. پل داریم، ولى این پل صرفاً پلى فلزى براى عبور و مرور است که با گذشت ایام زنگ زده، لجن گرفته، از آن سیم آویزان شده. بعد دو شهر را با هم مقایسه مى کنیم مى بینیم که هر دو ساختمان دارند، آب و برق دارند، خیابان و پارک دارند، ولى یکى از هر نوع زیبایى خالى است و دیگرى میلیون ها گردشگر را به خود جلب مى کند. چرا که در یکى تنها از سر الزام و نیاز به همه چیز نگاه مى شود و در دیگرى همان برآورده کردن نیاز با ظرافت انجام مى شود. همین ظرافت را ما در فرش و شعر و سایر عناصر فرهنگ ایرانى مى بینیم که اگر وجود نداشت کشور ما هم اینک داراى این حوزه نفوذ فرهنگى گسترده نبود”.
وى مى افزاید:”آموختن انجام کار با دقت و ظرافت نیاز به زحمت دارد. ولى بچه ها این را به خوبى مى آموزند. اگر بچه ها طورى پرورش یابند که هر کار را با ظرافت انجام دهند و به دوروبر خود طورى نگاه کنند که فرق شىء یا چیزهاى خوب ساخته شده را از بقیه تشخیص دهند در آینده نیز به انسان هایى تبدیل مى شوند که هر کارى را با دقت انجام مى دهند و در نتیجه به حال خود و جامعه شان مفیدتر خواهند بود. اگر از کودک بخواهیم که دقت کند و چند بار فرق اشیاء را به او نشان دهیم، به سرعت تفاوت بین ساخت و رنگ دو شىء را متوجه مى شود و دفعه هاى بعد به آن توجه مى کند و خودش این تفاوت ها را بیان مى کند. البته باید به این نکته توجه کنیم که همین تفاوت بین دو شىء هم باز به ظرافت در ساخت بستگى دارد. کسى که جنسى را با ظرافت و دقت مى سازد و یا رنگ جذابى مورد استفاده قرار مى دهد، بارها تمرین کرده و رنگ ها و یا شىء را خراب کرده که تا جنسى با ظرافت بسازد. ولى نتیجه آن این است که جنس او مشتریان بیشترى دارد و چه بسا در جهان شناخته شده است.
به همین دلیل است که همه تفاوت جنس چینى از جنس ژاپنى را تشخیص مى دهند و حاضرند براى جنس ژاپنى پول بیشترى بپردازند. چراکه تفاوت جنس ژاپنى از جنس چینى همین ظرافت و توجه به ریزه کارى ها است. ژاپنى ها با وجود محدودیت منابع به خاطر همین دقت و ظرافت در کار و خلاقیتى که براى هر چه ظریف تر انجام شدن کار به خرج مى دهند اقتصادشان را توسعه داده اند”.
هر چه جامعه پیشرفته تر مى شود، ظرافت و دقت در کارها افزایش مى یابد و تنها از حالت رفع نیاز و واکنشى خارج مى شود. و ظرافت در کار ارزش خدمات و محصولات را نیز افزایش مى دهد. ضمن این که با منابع محدودتر کالاهاى باارزش ترى ساخته مى شود. این قبیل ظرافت ها حتى در ساختن ساختمان هاى مقاوم در مقابل زلزله، یا پل هاى محکم تر نیز به کار مى آید و موجب پائین آمدن صدمات مى شود. به همین خاطر است که واقعاً لازم است ظرافت در کار را از همان ابتدا به کودکانمان آموزش دهیم و این را در همه جنبه ها به عنصرى از فرهنگمان تبدیل کنیم.