در روش سنتی تبادل اطلاعات یا عقد قراردادها و خرید و فروش، اسناد کاغذی نشان دهنده انجام تبادلی است و براساس آن می توان دعوای حقوقی مطرح کرد و احقاق حق کرد. در این اسناد امضای فرد اهمیت زیادی دارد. برخی فکر می کنند که منظور از امضای دیجیتال هم این است که امضای روی کاغذ فرد اسکن می شود و در فضای مجازی هم همان امضا مورد استفاده قرار می گیرد. در حالی که این برداشت اشتباه است. چراکه امضای دیجیتال اطلاعاتی است که از فرد گرفته شده و به صورت رمز در یک سیستم ذخیره شده.
هنگامی که پیامی در فضای سایبر ارسال می شود، در صورت کوچکترین دستکاری در اطلاعات این امر مشخص می شود. به این ترتیب در مطلبی که امضای الکترونیکی دارد نمی توان دست برد و آن را جعل کرد. چراکه به این ترتیب نامه از اعتبار می افتد.
اعتبار این امضا را همیشه می توان مورد بررسی قرار داد و در دعواهای حقوقی فرد امضا کننده را مشخص کرد و حتی زمانی را که امضا انجام شده قابل اثبات است.
اما با وجود اهمیت زیادی که امضای دیجیتال در سرعت گرفتن روند دولت الکترونیک و تجارت الکترونیک و تضمین فعالیت ها در حیطه آن دارد، هنوز آن گونه که انتظار می رود گسترش پیدا نکرده است.
برای گسترش امضای الکترونیک باید تنها یک متولی و آن هم یک متولی قوی برای آن در نظر گرفت تا افراد بدانند که دقیقاً با چه مرکزی روبرو هستند. همچنین این متولی لازم است تبلیغات مناسبی برای گسترش امضای دیجیتال انجام دهد.
گسترش دولت الکترونیک و تجارت الکترونیک در نهایت اجتناب ناپذیر است. چراکه مدت ها است بسیاری از کشورهای جهان قدم در آن گذاشته اند و مزایای آن به اثبات رسیده است. کشور ما هم با انبوهی از کاربران اینترنتی قادر است این موضوعات را بیش از حالا گسترش دهد. منتها کسانی که می خواهند در عرصه تجارت الکترونیک کار کنند و یا با دولت الکترونیک در تماس باشند، لازم است مطمئن باشند که اطلاعات آنها افشا و سرقت نمی شود و یا در پیام هایشان دستکاری نمی شود. به این ترتیب امضای دیجیتال در این میان نقشی مهم و حیاتی به عهده می گیرد.
