مؤلفه های امضای دیجیتال

محمدرضا کریمی

امضای دیجیتال نوعی رمزنگار نامتقارن (شامل دو کلید عمومی و خصوصی) است. برای پیغام هایی که از طریق یک کانال ناامن فرستاده می شوند، یک امضای دیجیتال که به طور مناسبی انجام گرفته باشد به دریافت کننده آن، دلایلی مبنی بر این که پیغام توسط فرستنده مورد ادعا ارسال شده است را ارایه می دهد. امضاهای دیجیتال از بسیاری جهات برابر امضاهای سنتی دست نوشت هستند. جعل امضاهای دیجیتالی که به طور مناسبی صورت گرفته باشند، از جعل امضاهای نوع دستی سخت تر هستند. طرح های امضای دیجیتال پایه رمزنگارانه دارند و برای این که مؤثر باشند، می بایست به درستی انجام شوند. همچنین امضاهای دیجیتال موجب می شوند که امضاکننده نتواند ادعا کند که پیامی را امضا نکرده است و در همان حال هم چنان بر این ادعا باشد که کلید خصوصی اش رمزی باقی بماند.

ذکر این توضیح لازم است که در برخی طرح ها، کلید خصوصی برای پیغام استفاده می شود، اما هر کسی می تواند امضا را با استفاده از کلید عمومی چک کند. پس، اعتبار به امنیت کلید خصوصی بستگی دارد.

یک امضای دیجیتال شامل سه الگوریتم می باشد:

یک الگوریتم ایجاد کلید است که به صورت یکنواختی یک کلید خصوصی را از یک مجموعه کلیدهای ممکن خصوصی به صورت تصادفی انتخاب می کند. این الگوریتم کلید خصوصی و یک کلید عمومی هم تراز را تولید می کند.

یک الگوریتم امضا کردن که یک پیغام و یک کلید خصوصی، یک امضا را به وجود می آورد.

یک الگوریتم تأیید امضا که یک پیغام، کلید عمومی و یک امضا می دهد یا قبول می کند یا رد می کند.

وجود دو مشخصه اصلی الزامی است. نخست، یک امضای به وجود آمده از یک  پیغام ثابت و یک کلید خصوصی ثابت بایستی بر آن پیغام و کلید عمومی هم تراز تایید شود. دوم، بایستی ایجاد یک امضای معتبر برای کسی که کلید خصوصی را ندارد غیرعملی باشد.

در بسیاری موارد، فرستنده و گیرنده پیغام نیاز به اطمینان از این دارند که پیغام در طی انتقال تغییر نکرده باشد. با این که اطلاعات در کد خاصی قرار می گیرد و محتوای یک پیغام را پنهان می کند، این امکان که یک پیغام با کد تغییر کند وجود دارد. هرچند که در صورتی که یک پیغام به صورت دیجیتالی امضا شود، هر تغییری پس از امضا، امضا را از اعتبار ساقط خواهد نمود. به علاوه، هیچ راه کارایی برای اصلاح کردن یک پیغام و امضای آن جهت ایجاد پیغامی جدید با یک امضای معتبر وجود ندارد، به دلیل این که این امرهنوز هم از نظر محاسباتی  برای بیشتر فانکشن های رمزنگارغیر عملی می باشد.

احتیاط های امنیتی اضافی

تمامی سیستم های رمزی کلید عمومی و خصوصی کاملاً به حفظ کردن به صورت سری کلید خصوصی بستگی دارد.