مدتی است که کشورهای پیشرفته در پى تولید پلاستیک از منابع تجدیدشونده مثل گیاهان نیز هستند.
در حالی که به خاطر سبکی، استحکام، فراوانی و تولید آسان تر تمایل مردم ما به استفاده از نایلون در مقایسه با پاکت یا انواع مواد دیگر افزایش یافته. این درحالی است که ما از پلاستیک های مناسبی که از نظر بیولوژیکی قابلیت جذب در طبیعت را داشته باشند نیز استفاده نمی کنیم و سیستم های مناسبی هم برای بازیافت نداریم. در نتیجه ممکن است همان مواد پلاستیکی ای هم که بازیافت می شود آلودگی های ثانویه در هوا و خاک ایجاد کند.
پلاستیک ها دیر تجزیه می شوند و با دفن در طبیعت حالت سمی ایجاد می کنند که برای رشد گیاهان و جانوران مضر است و به چرخه حیات آسیب می رساند. این درحالی است که اگر پاکت به جای نایلون مورد استفاده قرار بگیرد، ظرف ده تا ۱۵ روز تجزیه می شود و هیچگونه آلودگی ای ایجاد نمی شود یا شیشه ها با ضدعفونی کردن باز هم قابل استفاده هستند و بارها می توان آنها را به کاربرد. اگر هم می خواهیم از پلاستیک استفاده کنیم باید انواعی را مورد استفاده قراردهیم که کیفیت و دوام خوبی دارند. لازم است صنایعمان را طوری آموزش دهیم که در بسته بندی از مواد قابل بازیافت و تجزیه پذیر استفاده کنند و مردم را مجاب کنیم که بیش از حد از کیسه های نایلونی استفاده نکنند و به دنبال جایگزین هایی برای آن باشند.
محققان می گویند استفاده از ظرف های یک بار مصرف برای ریختن غذا به ویژه غذای داغ مناسب نیست و چه بسا موجب سرطان می شود. این در حالی است که استفاده از این ظروف گسترش زیادی پیدا کرده است. همچنین گفته می شود پلاستیک ها پس از بازیافت رنگ تیره می گیرند و کیسه های مشکی ای که ما از آنها استفاده می کنیم ممکن است دوده هایی داشته باشند که حتی از راه پوست جذب شود. استفاده پی در پی از بطری های آب پلاستیکی هم می تواند به ویژه برای کودکان خطرناک باشد. چون نوعی باکتری خطرناک وجود دارد که از طریق دهان و دست های آلوده بچه ها به داخل بطری ها یی که بارها و بارها مورد استفاده قرار گرفته منتقل می شود.
به این ترتیب استفاده زیاد از مواد پلاستیکی در هر شرایطی خالی از ضرر نیست. بنابراین می توانیم هر چه بیشتر استفاده از آنها را محدود کنیم. دست کم می توانیم هنگام خرید از پاکت یا کیسه های بادوام استفاده کنیم و فروشگاه ها نیز می توانند در شیوه عرضه نایلون به مشتریانشان تجدید نظر کنند.
به هر حال در صورتی که سریع دست به کار نشویم به زودی شاهد آن خواهیم بود که محیط زیستمان در انبوهی از پلاستیک ها دفن می شود. 300 تا 500 سال زمان زیادی برای تجزیه این مواد است. ما به یک سیستم بازیافت توانمند با فن آوری پیشرفته نیز نیاز داریم که مواد پلاستیکی را بازیافت کنند. همچنین لازم است به دنبال تولید مواد پلاستیکی تجزیه پذیر و نیز گسترش فرهنگ عمومی استفاده از سایر مواد جایگزین برای حمل اجناسمان باشیم. از طرفی نیز به قوانینی نیاز داریم که براساس آنها استفاده بی رویه از پلاستیک ها و نایلون ها تحت کنترل درآید و یا ایجاد ممنوعیت مصرف یا گران کردن بعضی از محصولات غیرضروری پلاستیکی را به دنبال داشته باشد. تنها در این صورت می توانیم از ضرری جبران ناپذیر به اکوسیستم خود جلوگیری کنیم.