جف چیانگ می گوید:«از ده سال پیش که برای ادامه تحصیل تایوان را ترک کردم و به آمریکا رفتم، کیفیت زندگی، هوا و آب تایوان ده برابر بدتر شده است. رشد اقتصادی چنین ارزشی ندارد که با این سرعت محیط را خراب کنیم.»
در کوشیانگ تایوان، می توان آب های زیرزمینی را در چراغ نفتی ریخت و آن را روشن کرد! در مورد بسیاری از شهرهای آسیایی این وضع صادق است. این در حالی است که در آسیا بیشتر سفره های آبی مانند دریای سیاه، دریای خزر و دریاچه بایکال یعنی بزرگ ترین دریاچه آب شیرین دنیا پر از موجودات زنده اند.
هر حرکتی که در زمینه توسعه اقتصادی رخ داده است و برای کشورهای آسیایی رونقی به بار آورده، موجب افزایش دود، ضایعات خطرناک و زباله های زیادی شده است. سرعت سرسام آور رشد باعث شده است زمین های سرسبز کشورهای آسیایی به سرعت نابود شوند و دیگر از دامنه های سرسبز و چشم نواز، رودخانه های مقدس و طبیعت رنگارنگ مورد ستایش شاعران خبری نیست.
بیشتر شهرک های صنعتی چین دارای آسمانی پر از فسفر و سیاه هستند. از ده شهر بسیار آلوده دنیا، چهار شهر در چین قرار دارند که شینیانگ یکی از آنها است. کودکانی که در بانکوک به مدرسه می روند به خاطر قرار گرفتن در معرض هوای مسموم و آلوده از سرب ده نمره از بهره هوشی خود را از دست می دهند. این در حالی است که تنها در سال 1997 بود که مصرف بنزین سرب دار در تایلند ممنوع شد. در اطراف کارخانه های پتروشیمی هم، کره زمین بسیار آلوده است.
کشورهای آسیایی به این واقعیت پی برده اند که ارزش حفظ محیط زیست چیزی بیش از مسئله ای مربوط به کیفیت زندگی است و یک مسئله اقتصادی است. به این ترتیب تنها در سال 1997 کشورهای آسیایی بیش از هفت میلیارد دلار در وسایل و تجهیزات مربوط به آلودگی محیط زیست سرمایه گذاری کردند و در سال 1998 داوطلبان پست های سیاسی در کشورهای آسیایی به مسایل حفظ محیط زیست اهمیت بسیار زیادی دادند.
