محمدرضا کریمی
کارشناس ارشد مدیریت

هتل دیگر Palace Brown در دنور بود که با این که از هتل Palace سانفرانسیسکو کوچک تر بوده اما بسیار زیبا بود. این هتل دارای 5 سوئیت برای گذراندن ماه عسل بود که قیمت آنها به 100 دلار در روز می رسید و برابر با حقوق یک سال یک کارگر در آن زمان بود. اتاق های هتل در 50 طیف رنگ زرد یعنی از کرم تا طلایی تزئین شده بودند.
مهم ترین رستوران های آمریکا هم رستوران های واقع در هتل های شهرهای اصلی بودند. این هتل ها توان استخدام سرآشپزهای اروپایی را داشتند و بنابراین از غذا و سرویسی عالی برخوردار بودند. مثلاً به سرآشپز یک هتل معروف سالانه پنج هزار دلار پرداخت می شد در حالی که یک سرآشپز خوب با کم تر از 500 دلار می توانست استخدام شود.
هتلی به نام Waldorf-Astoria هم بیشتر برای سبک غذای عالی اش شهرت بین المللی داشت تا برای اتاق هایی که کرایه می داد.
رستوران هتل Palace
هتل دیگری که برای غذایش معروف بود هتل Palace بود. این هتل 150 پیشخدمت داشت و مدیریت آن ادعا می کرد که آشپزهای Palace می توانند بشقاب های ملی هر کشوری را در جهان به سبک آشپزهای همان کشور تهیه کنند. جالب این است که در موارد بسیاری ثابت کردند که می توانند.
سال 2009 صدمین سال گشایش مجدد این هتل بود. در سال 1906 زلزله ای مهیب روی داد که این هتل را به دلیل ضد زلزله بودن از میان بر نداشت اما آتش سوزی ناشی از زلزله که شهر را مسطح کرد این هتل را تخریب کرد. ساخت مجدد آن سه سال به طول انجامیده و هم اکنون هم که صدمین سال بازگشایی آن است فعال است.
