انسان ها در نقاط مختلفی از جهان زندگی می کنند. آنها ممکن است در سرزمین های قطب شمال یا در مناطقی که تپه های مرجانی دارند زندگی کنند یا ممکن است در میان یک خشکی وسیع در وسط یک قاره سکونت داشته باشند. آنها هرجا که باشند می توانند و باید با گرم شدن زمین مبارزه کنند. اما در هر جایی که باشند چند نکته در کنترل خروج گازهای گلخانه ای کلیدی است. یکی این که تا وقتی که سوخت های فسیلی ارزان ترین شکل انرژی هستند سوزاندن آنها ادامه می یابد.
سوخت های فسیلی بزرگترین منبع گازهای گلخانه ای ناشی از فعالیت انسانی شناخته می شوند. بنابراین می توان روی کربن خروجی از این سوخت ها قیمت گذاشت و بتدریج آن را بالابرد. بنا به گفته دانشمندان اقلیم شناس این قیمت گذاری باید جهانی شود. تدوین هر برنامه ای برای دور شدن از تغییرات خطرناک آب و هوایی به پاسخ این پرسش نیاز دارد که هند، چین، روسیه و ایالات متحده امریکا با ذغال سنگ هایی که در زیر زمین دارند چه می کنند. مسئله این است که اگر آنها از این ذغال سنگ استفاده نکنند چگونه باید ضرر آنها را جبران کرد و اگر آنها به استفاده از این ذغال سنگ ادامه دهند چه کسی می تواند حجم کربنی که آنها به جو می فرستند را متوقف کند؟ راه دیگر کنترل گازهای گلخانه ای، کند کردن روند نابودی جنگل ها از برزیل گرفته تا اندونزی است.
نابودی جنگل ها مسئول به وجود آمدن 12 درصد گازهای گلخانه ای ناشی از فعالیت های انسانی است. با ادامه روند جنگل زدایی کار به جایی می رسد که یک تا دو میلیارد تن کربن در هر سال به جو می رود. در حالی که این جنگل ها برای تنوع زیستی، پخش آب در طبیعت و … مهم هستند. اینها گنجینه هایی هستند که ما آنها را برای دستیابی زمین های ارزان می سوزانیم، درحالی که می توانیم اقتصادمان را به شکل دیگری مدیریت کنیم که نیازی به این کارها نباشد. واضح است که زمین ارزان برای افزایش تولید غذا خوب است. می توان غلات و محصولات دیگر را در آنها کاشت یا به عنوان چراگاه دام ها از آنها استفاده کرد اما کشاورزی و توسعه به بهای از بین بردن جنگل ها، گرم شدن دمای زمین را در پی دارد. این در حالی است که چشم انداز آینده همچنان غذا دادن به جمعیت در حال رشد است بدون این که تنوع کشت به وجود آید بازده محصولات هم پائین می آید. همه غلاتی هم که ما آنها را کشت می کنیم، در ماکسیمم گرمایی شان هستند و افزایش دما به کاهش بازده آنها می انجامد.
در نهایت برای افزایش هر درجه سانتیگراد به دمای زمین، بازده محصولات 10 درصد پائین می آید. وقتی دمای زمین سه درجه گرم تر می شود از بازده محصولات 30 درصد کم می شود و در عین حال جمعیت هم زیاد می شود بنابراین دچار مشکل بزرگ تری می شویم.
در نهایت هم از گرم شدن زمین فقرا ضرر خواهند کرد که کمترین نقش را نیز در ایجاد گازهای گلخانه ای داشته اند.