ارتباط همراه با علاقه، انسان ها را واداشته تا بیشتر با جانوران آشنا شوند و نحوه پرورش و مراقبت از آنها را بیاموزند.
ارتباط با جانوران در تمام طول تاریخ بشر وجود داشته و به جهش های انقلابی بزرگی مثل استفاده از ابزارهای سنگی، به وجود آمدن زبان و اهلی کردن جانوران انجامیده است. به عبارتی به جای این که انسان به کشفیات جدا از هم دست یابد یک موضوع مشترک خیلی عمیق و خیلی قدیمی وجود دارد.
اگر شما به شدت مراقب و هوشیار باشید که جانوران دیگر چه کارهایی انجام می دهند، به عنوان مثال کجا زندگی می کنند، چگونه حرکت می کنند و به چه نحوی با همدیگر ارتباط برقرار می کنند، منافع حاصل از آنها را چند برابر می کنید.
به این ترتیب انسان ها یاد گرفتند که از جانوران دیگر تنها به عنوان منبع غذا یا همدم استفاده نکنند بلکه به چشم ابزار زندگی هم به آنها بنگرند. نتیجه این شد که در سیر تکاملیشان از جانورانی مانند اسب و سگ و غیره منتفع شدند. ارتباط با جانوران و استفاده از آنها به عنوان ابزارهای زنده، وسیله ای برای تطبیق انسان ها با محیط های جدید هم بوده است. این ارتباط بی همتا با سایر جانوران در جوامع مدرن هم وجود دارد.
برای مثال، انسان هایی که در مناطق خشک و بایر زندگی می کنند شترهای پرطاقت را به عنوان مرکبی قابل اطمینان و برای حمل بار اهلی کردند. چنان که می دانیم شترها می توانند مدت های طولانی بدون آب زندگی کنند. به عبارت دیگر، انسان ها به یک میان بر تکاملی دست یافتند.
اگر سگی داشته باشید که می تواند شکار کند، نیاز ندارید تا به یک جانور سریع با دندان های تیز تبدیل شوید. یا اگر گربه ها برایتان خرگوش بگیرند لازم نیست که چنگال هایتان تکامل پیدا کند تا خرگوش شکار کنید. اگر غله انبار کنید لازم نیست که چنگال هایتان تکامل پیدا کند جوندگان را جذب می کند داشته باشید نیاز ندارید تا چنگال هایتان را تکامل دهید و خیلی روی کشتن خرگوش ها تمرکز کنید. چراکه گربه هایی دارید که این کار را برایتان انجام می دهند.