امروزه دانشمندان جهان را با دو تئوری جزیی پایه ای توصیف می کنند. این دو تئوری عبارتند از تئوری نسبیت عام و مکانیک کوانتیک. این دو تئوری از بزرگ ترین موفقیت های فکری نیمه اول قرن بیستم بودند. تئوری نسبیت عام، نیروی جاذبه و ساختار جهان را درمقیاس های بزرگ توصیف می کند. یعنی ساختار مقیاس هایی از چند کیلومتر تا یک میلیون میلیارد میلیارد کیلومتر (یک عدد یک و 24 صفر به دنبال آن) که اندازه جهان قابل مشاهده ماست.
مکانیک کوانتیک روی پدیده هایی با مقیاس های بسیار بسیار کوچک متمرکز شده است (مثل یک میلیونیوم میلیونیوم سانتی متر).
معروف است که این دو تئوری با هم ناسازگارند و این که همزمان نمی توانند درست باشند. یکی از بزرگ ترین تلاش های فیزیک امروز این است که این دو تئوری را با هم پوشش دهد. به عنوان مثال در مورد “تئوری کوانتیک جاذبه” چنین کاری صورت بگیرد. برای کسب اطلاع درباره مؤثرترین نظرات در علم ستاره شناسی اینجا را کلیک کنید.
اگر شما فکر می کنید که جهان تصادفی نیست بلکه قوانینی دقیق بر آن حاکم است، مجبور خواهید بود که کلیه تئوری های جزیی را با هم ترکیب کنید و در نهایت یک تئوری کاملاً وحدت یافته پیدا کنید که همه جهان را توصیف کند. در اینجا تضادی مقابل یک چنین تئوری کاملی وجود دارد. مفاهیم مرتبط با تئوری های علمی را که پیشتر توضیح دادیم فرضشان این است که ما همگی برای مشاهده جهان به هر نحوی که دوست داریم و نیز به دست آوردن نتیجه، موجوداتی منطقی و آزادیم. در یک چنین وضعیتی منطقی ست که ما هم فرض قرار دهیم که خودمان را به آنچه در جهان وجود دارد نزدیک کنیم. در اینجا اگر یک تئوری کاملاً واحد وجود داشته باشد، باید بتواند حرکت ها و اقدامات ما را هم پیش بینی کند و در نهایت این تئوری باید خودش مشخص کند که نهایتاً این تحقیقات ما به چه نتیجه ای منجر خواهد شد.
