هر مطلب روزنامه یک عنوان دارد که تیتر نامیده می شود. تیتر با حروف بزرگ نوشته می شود. نام نویسنده مطلب اغلب نوشته نمی شود. اگر نام نویسنده ذکر شود، امضای نویسنده خوانده می شود.
شروع هر مقاله روزنامه (اولین پاراگراف) لید خوانده می شود. لید بیشتر از چند جمله نیست. لید باید حقایقی را که مقاله به آن رسیده به طور خلاصه بیان کند و پاسخ پرسش های که، کی، کجا، چه، چرا و چگونه را بدهد. همچنین پاراگراف اول باید شامل یک ضربه یا مطلب گیرا باشد که توجه خواننده را جلب کند به طوری که خواننده بخواهد ادامه مطلب را بخواند. لید که لب کلام مقاله است شامل اطلاعات اصلی درباره موضوع است و به خواننده می گوید که چرا این مطلب مهم است.
باقیمانده مقاله شامل پاراگراف های حمایتی ست که جزییات بیشتری درباره موضوع ارایه می دهد. این پاراگراف ها اغلب شامل نقل قول ها و واقعیات جالب است. کم اهمیت ترین اطلاعات باید در آخر مقاله آورده شود، چون ممکن است مقاله به وسیله سردبیر(مسئول همه مطالب روزنامه) یا دبیر (مسئول هر صفحه یا بخش دبیر نامیده می شود) کوتاه شود تا در صفحه جا شود. برای آشنایی با سبک های نگارش مطالب روزنامه اینجا را کلیک کنید.
عقاید شخصی روزنامه نگار نباید به مطلب راه پیدا کند. روزنامه نگار فقط باید حقایق را بیان کند. وی باید زبان ساده وشفاف به کار گیرد. مقاله باید کوتاه و مطالب آن مربوط به موضوع و به موقع باشد. برای نوشتن مطلب از افعال پر جنب و جوش استفاده کنید. به عنوان مثال مرد سگ را گاز می گیرد. نه اینکه سگ از دست مرد کتک می خورد. ( در آموزش روزنامه نگاری به دانشجویان می گویند که اگر سگ مردی را گاز بگیرد خبر نیست ولی اگر مردی سگی را گاز بگیرد خبر است!).
هرعکس یا تصویری باید شرحی داشته باشد که آن را توصیف کند یا توضیح دهد. به این مطلب شرح عکس می گویند.
