در سال 1929 ادوین هابل مشاهده بسیار سرنوشت سازی را انجام داد که خیلی چیزها و بسیاری از تفکرات را زیرورو کرد. وی بر اساس مشاهداتش از طریق تلسکوپ گفت که از هر جهت و از هر نقطه ای که نگاه کنیم می بینیم که کهکشان های دوردست با سرعت بسیار زیادی دارند از ما دور می شوند و این اتفاق از هر جا و از هر نقطه زمین که به آن نگاه کنید واقعیت دارد.
این حرف به معنای آن است که در زمان های خیلی قدیم این اجرام خیلی به هم نزدیک تر بودند. در حقیقت به نظر می رسد که زمانی در گذشته وجود داشته که تمام این اجرام دقیقاً در یک نقطه قرار داشتند و در نتیجه در آن زمان جرم حجمی این نقطه بی نهایت بوده (جرم حجمی یعنی این که هر ماده ای وزنی دارد که این وزن حجمی را فرا گرفته. کوچک ترین حجم جهان نقطه ای می شود که صفر مطلق نیست ولی نزدیک ترین عدد به صفر مطلق است. حالا اگر بیشترین جرمی را که می شناسیم که همان جرم کل کهکشان ها و ستارگان است, در یک نقطه جمع شوند جرم حجمی بی نهایت می شود).
این اکتشافات این موضوع را که باید تولدی برای جهان قائل شد جدی کرد. اکتشاف هابل سبب شد که به این نتیجه برسیم که در گذشته لحظه ای به نام انفجار بزرگ یا بیگ بنگ Big Bang وجود داشته. البته هیچ کس نمی داند که در آن زمان دقیقاً چه اتفاقی افتاده. تا پیش از این زمان جهان بی نهایت کوچک و بی نهایت متراکم بوده. به این ترتیب تمامی قوانین فیزیکی و در نتیجه ظرفیت آنها برای پیش بینی پدیده های آینده بی اعتبار می شوند.
حتی اگر قبل از این انفجار پدیده هایی وجود داشته, باز هم نمی تواند شرایط موجود ما را تحت تأثیر قرار دهد. چون آن انفجار همه چیز را تحت تأثیر قرار داده است. در نتیجه می توانیم وجود آن پدیده های قبلی را نادیده بگیریم. چراکه اگر چیزی هم بوده در حال حاضر نتیجه قابل مشاهده ای ندارد. در نتیجه می توانیم بگوییم زمان با انفجار بزرگ شروع شده. این حرف به این معنی ست که زمان های پیش از آن تاریخ نمی توانند مفهوم داشته باشند.
این شروع با آن شروعی که پیشینیان قبلاً در مورد تولد جهان قایل بودند و برای جهان تغییری قایل نبودند متفاوت است. چون انفجار بزرگ یک تغییر است.
شروع در زمان چیزی ست که باید از طرف یک وجود خارج از زمان تحمیل شده باشد و هیچ الزام فیزیکی برای چنین شروعی نیاز نیست. اگر جهان در وضعیت گسترش و انبساط باشد هم امکان وجود خالق را نقض نمی کند. با تئوری "جهان در حال گسترش" می شود تصور کرد که خداوند جهان را در لحظه انفجار بزرگ و حتی شاید بعد از آن خلق کرده باشد ولی نمی شود تصور کرد که قبل از آن جهان را آفریده باشد. چون پیش از آن, زمان اصلاً مفهوم ندارد. به این ترتیب تئوری جهان در حال انبساط لحظه ای را تعریف می کند که خالق توانسته خلقتش را به وجود بیاورد.
برای بحث درباره طبیعت جهان و بررسی سؤالاتی مانند شروع و پایان جهان باید مفهوم تئوری علمی را درک کنیم.