لایه خارجی از دو قسمت صلبیه و قرنیه درست شده است، به طوری که پنج ششم عقبی آن صلبیه و یک ششم جلویی آن قرنیه را می سازد. بنا براین قرنیه یک قسمت دایره ای شکل با تحدب به جلو است.
صلبیه: این لایه از بافت همبندی است و رنگ آن در خارج سفید است. صلبیه دو دیواره داخلی و خارجی دارد. دیواره خارجی محل اتصال عضلات خارجی کره چشم است و دیواره داخلی با مشیمیه که جزئی از لایه میانی (عروقی) است، در تماس است. بین دو لایه مشمیه و صلبیه مقداری بافت همبند سست وجود دارد.
دیواره خارجی صلبیه به وسیله کپسولی از بافت همبند به نام کپسول تنون پوشیده می شود. روی آن پرده ملتحمه است. خارج تر از کپسول تنون لایه چربی را داریم که کره چشم را در بر می گیرد و آن را از کاسه چشم جدا می کند. این توده چربی را توده چربی چشمی می نامند.
در جایی که صلبیه به قرنیه وصل می شود یک خط دایره ای شکل به نام حاشیه کره (Limbus) وجود دارد. در داخل حاشیه کره شبکه وریدی مدوری وجود دارد که آن را مجرای وریدی یا مجرای اشلم می نامند.
یک سری اعصاب و رگ ها به کره چشم وارد می شود یا از آن خارج می شود بدین جهت صلبیه دارای سوراخ های جلویی-عقبی و طرفی است.
از وسط عصب بینایی، شریان (سرخرگ) و ورید (سیاهرگ) مرکزی شبکیه عبور می کند.
ساختمان قرنیه (Cornea): قرنیه قسمت شفاف لایه خارجی در جلو می باشد و تحدب آن به سمت جلو است. قبل از ورود نور به عدسی، نور در قرنیه شکست می یابد. قرنیه عروق خونی ندارد (چون) برای عبور نور باید شفاف باشد و بنابراین از طریق انتشار تغذیه می شود. قرنیه به علت چینش منظم الیاف کلاژن و کم آب بودن نسبی آن شفاف تر از صلبیه است.
