برخی هدف گیری آن با سلاح های هسته ای را پیشنهاد می کنند. اما برخی از دانشمندان فکر می کنند که منفجر کردن اپوفیس با یک بمب هسته ای فکر بدی است. چون که موجب می شود به جای یک سیارک خیلی بزرگ، یک توده از سیارک های بزرگ به زمین برخورد کنند. چراکه این انفجار سیارک را به قطعات بزرگ تبدیل می کند. برخی نیز می گویند که اگر ما این سیارک را به موقع و زود منفجر کنیم، زمان کافی هم در اختیار خواهیم داشت تا مسیر قطعات را منحرف کنیم.
چند پیشنهاد عمده دیگر هم وجود دارد. به عنوان مثال این که چندین فضاپیما روی اپوفیس فرود بیایند و سطح آن را سوراخ کنند و آن چه که در داخلش است را به خارج پمپ کنند. ناسا قبلاً چنین کاری را با موفقیت انجام داده. به این ترتیب که فضاپیمایی را با هدف آشکار کردن ترکیبات داخلی یک ستاره دنباله دار به سوی آن فرستاده. در مورد اپوفیس نیز پمپ کردن مواد داخل آن به خارج از سیارک و به درون فضا کافی است تا این سیارک را در مسیری مخالف مسیری که به برخورد با زمین منجر می شود پرتاب کنیم. دانشمندان همچنین از فرستادن یک فضاپیما به داخل مدار اپوفیس صحبت می کنند تا در نزدیکی آن پرواز کند. این کشتی فضایی تعادل جاذبه ای که اپوفیس را در مسیرش نگه می دارد را به طور اساسی به هم می زند و آن را به موضعی می کشاند که موقعیتش بیشتر از این زمین را تهدید نکند.
مدتی پیش نیز آژانس فضایی روسیه جنجالی در زمینه نحوه برخورد با این سیارک به پا کرد. این آژانس گفت که می توان یک فضاپیما را به سوی این سیارک فرستاد تا به آن ضربه بزند و آن را از مسیرش خارج کند و احتمال برخوردش با زمین را کاهش دهد. دانشمندان آمریکایی در واکنش به چنین پیشنهادی می گویند که چنین سناریویی غیرمحتمل است. همچنین دان یئومنس که مسئول برنامه «اشیای نزدیک زمین ناسا» است، گفته است که محاسبات بهتر درباره مسیر اپوفیس در چند سال گذشته نشان داده که تقریباً هر نوع احتمال برخورد آن با زمین در سال 2036 منتفی است. به این ترتیب ناسا اپوفیس را خطری نزدیک نمی داند.
اما روس ها برخورد اشیایی نظیر اپوفیس با زمین را جدی قلمداد می کنند. چنان که آژانس فضایی روسیه می گوید که باید جلسه ای برگزار و مأموریتی به سوی اپوفیس ترتیب داده شود و حتی در نهایت از ناسا، آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی چین هم دعوت شود تا به این پروژه ملحق شوند. روس ها می گویند که اپوفیس تنها یک نمونه است. چرا که بسیاری از اشیای خطرناک دیگر هم وجود دارند.
البته خود ناسا هم تخمین می زند که 100 هزار سیارک به طور خطرناکی نزدیک به زمین و به دور آن می گردند و برخی از آنها به قدر کافی بزرگ هستند که باعث ایجاد مشکل برای این سیاره شوند. در حالی که ناسا تنها چهار هزار تا از آنها را تعقیب می کند. بنابراین به طورکلی استراتژی ای برای حمله به این اشیا مورد نیاز است.
قصه برخورد سیارک ها با زمین، برای این سیاره، قصه ای بسیار قدیمی است و شاید شکل کنونی آن مدیون برخورد این سیارک ها با آن است. چراکه براساس کشفی جدید برخورد سیارک ها با زمین به سنگی شدن این سیاره منجر شده است. شواهد جدید حاکی از این است که بین سه میلیارد و 800 میلیون تا دو میلیارد و 500 میلیون سال پیش نه برخورد با زمین صورت گرفته است. در همین دوره زمانی است که اولین قاره ها بر روی زمین ظاهر شدند. به این ترتیب نظریه ای جدید و جسورانه حاکی از این است که این سنگ های فضایی خیلی هم مخرب نبوده اند و حتی ممکن است به تشکیل قاره ها کمک کرده باشند.
دانشمندان می گویند که در ابتدای تشکیل زمین در چهار میلیارد و 600 میلیون سال پیش گدازه های تابان و گازهای داغ زمین را فراگرفته بودند. در نهایت مناطقی از این دریای آتشین به قدری سرد شد که پوسته ای روی آن تشکیل شد. به این ترتیب اولین سنگ های سخت به صورت لایه ای روی مایع داغ سفید رنگی شناور شدند. اما این سنگ ها چیزی بیش از یک لایه نازک نبودند. تشکیل ریشه های عمیق تر برای این سنگ ها مدت بیشتری به طول انجامید. البته این که قاره ها دقیقاً چگونه و با چه سرعتی ایجاد شده و توسعه یافته اند، هنوز موضوع بحث و مناظره است. دانشمندان مدت های مدیدی فکر می کردند که فعل و انفعالات داخلی زمین به تنهایی موجب تشکیل قاره ها شده. اما این یافته ها به برجسته شدن این ایده جدید انجامیده که برخوردهای سیارکی بزرگ با زمین نقش مهمی در ایجاد قاره ها بازی کرده است.
منابع:
http://science.howstuffworks.com/apophis.htm
http://www.guardian.co.uk/world/2009/dec/30/russia-plan-save-earth-asteroid
http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=violent-origins-of-continents