کلمه آذرین از آتش می آید و آنچه در سنگ های آذرین مشترک است این است که آنها با سرد شدن و بلور شدن مواد مذاب شکل گرفته اند. این مواد مذاب می توانند گدازه هایی باشند که به سطح زمین فوران کرده اند و یا ماگمایی (گدازه هایی که بدون انفجار و فوران به سطح زمین جریان می یابند) که از اعماق چند کیلومتری آمده اند و یا ماگمایی که از بخش های عمیق تر (پلوتون ها) منشأ گرفته اند. این سه نوع ماده مذاب، سه نوع اصلی از سنگ های آذرین را ایجاد می کنند. سنگ تشکیل شده از گدازه، سنگ آذرین بیرونی نامیده می شود، به سنگ به وجود آمده از ماگمای کم عمق، سنگ آذرین درونی گفته می شود و سنگی که از ماگمای موجود در اعماق به وجود می آید، پلوتونیک نامیده می شود. اگر ماگما از اعماق بیاید آهسته تر سرد می شود و کریستال های بزرگ تری از مواد معدنی در آن شکل می گیرد.
سنگ های آذرین در سه مکان اصلی تشکیل می شوند: جایی که در آن صفحات تکتونیکی از هم جدا می شوند (در پشته های میان اقیانوسی)، جایی که صفحات در آن گرد هم می آیند) در مناطق فرورانش) و جایی که در آن قاره ها به هم فشار می آورند و این امر پوسته زمین را ضخیم تر می کند و به آن اجازه می دهد گرم شود تا حدی که ذوب شود.
مردم معمولاً گدازه و ماگما را مثل یک مایع و مانند فلز مذاب تصور می کنند، اما زمین شناسان ماگما را خمیری نرم می دانند –مایعی که تا حدی ذوب شده و با کریستال های مواد معدنی پر شده. هنگامی که ماگما سرد می شود یک سری از مواد معدنی در داخل آن متبلور می شوند و برخی از آنها زودتر از بقیه متبلور می شوند. هنگامی که مواد معدنی متبلور می شوند، ماگمای باقی مانده با یک ترکیب شیمیایی تغییر یافته رها می شود. بنابراین بدنه ماگما هنگامی که سرد می شود تکامل می یابد همچنین این ماگما هنگامی که از میان پوسته حرکت می کند و با سنگ های دیگر فعل و انفعال انجام می دهد تکامل می یابد.
هنگامی که ماگما به صورت گدازه فوران می کند، به سرعت و در جا خشک می شود و بنابراین تاریخ زندگی زیرزمینیش را ثبت و حفظ می کند که زمین شناسان می توانند آن را کشف کنند. سنگ شناسی آذرین حوزه بسیار پیچیده ای است.
