سه نوع سنگ آذرینی که برشمرده شدند از نظر بافتشان با هم متفاوتند. در شروع از نظر اندازه دانه های مواد معدنیشان با هم فرق دارند. سنگ های آذرین بیرونی به سرعت سرد می شوند (در طول دوره ای که از چند ثانیه تا چند ماه است) و دانه های نامرئی و یا میکروسکوپی یا یک بافت نهان بلور (آفینیتیک، aphanitic) دارند. سنگ های آذرین درونی آهسته تر سرد می شوند (در بیش از هزاران سال) و دانه هایی قابل مشاهده با اندازه های کوچک تا متوسط و یابافت آذرین ویدایی (فانریتیک، phaneritic) دارند. سنگ های پلوتونی در طول بیش از میلیون ها سال سرد می شوند و می توانند دانه هایی به بزرگی سنگریزه داشته باشند – حتی از این سو به آن سویشان به متر می رسد.
از آنجایی که سنگ های آذرین از حالت مایع به حالت جامد در می آیند، به داشتن سبک بافت یکنواخت و بدون لایه تمایل دارند و کانی هایشان محکم به هم بسته شده اند. (باز هم به بافت چیزی که در فر می پزید فکر کنید.) با این حال در بسیاری از سنگ های آذرین، بلورهای معدنی بزرگ در یک سنگ ریزدانه شناورند. دانه های بزرگ، بلور درشت (فنوکریس، phenocrysts) نام دارند و یک سنگ با با بافت بلوری و بلورهای درشت پروفیری، porphyry نامیده می شود. بلور درشت ها مواد معدنی ای هستند که زودتر از بقیه سنگ جامد می شوند و سرنخ های مهمی از تاریخچه سنگ ارایه می دهند.
بعضی از سنگ های آذرین بیرونی بافت های متمایزی دارند. ابسیدین وقتی شکل گرفته که گدازه به سرعت سفت شده و بافتی شیشه ای دارد. پومیس و اسکوری کف آتشفشانی هستند که به خاطر میلیون ها حباب گازی که به آنها بافت حفره ای می دهد پف کرده اند. توف، سنگی است که به طور کامل از خاکستر آتشفشانی ساخته شده. خاکستری که از هوا یا به صورت نزول ناگهانی از یک آتشفشان به وجود آمده. این سنگ بافت آذرآواری (pyroclastic) دارد. گدازه بالشی (pillow lava) شکلی ناصاف دارد که به وسیله گدازه بیرون آمده از زیر آب ایجاد شده.