حمیده احمدیان راد

مشتری بزرگ ترین سیاره منظومه شمسی است و از نظر فاصله از خورشید پنجمین سیاره منظومه شمسی است. نوارهایی که سراسر عرض های جغرافیایی مشتری را فراگرفته و نیز یک نقطه قرمز بزرگ که درواقع توفان است، اشکال برجسته مشتری را تشکیل می دهند.

مشتری بیشتر از گاز تشکیل شده. این سیاره دو برابر گرمایی را که ازخورشید جذب می کند بازمی تاباند. مشتری همچنین یک حوزه مغناطیسی قوی دارد.

هنگامی که از زمین به مشتری نگاه می کنیم، این سیاره روشن تر از بیشتر ستارگان به نظر می آید. اگر از زمین نگاه کنیم، مشتری معمولاً بعد از ناهید دومین سیاره درخشان آسمان است.

لایه های متراکم ابر، اطراف مشتری را فراگرفته اند. شکل بیضی مشخصی که روی این تصویر از مشتری می بینید نقطه قرمز بزرگ است

مشتری یک توپ غول آسا از گاز، مایع با کمی (اگر نگوییم تقریباً هیچی) سطح خاکی است. به جایش سطح مشتری از ابرهای متراکم قرمز، قهوه ای، زرد، و سفید تشکیل شده. ابرها در مناطق روشنی به نام ناحیه (zone) قرار دارند و مناطق تاریک تر کمربندها هستند که به موازات استوا دور سیاره چرخیده اند.

اندازه

قطرمشتری 88846 مایل (142984 کیلومتر) است. این میزان بیش از 11 برابر قطر زمین و حدود یک دهم قطر خورشید است. یعنی بیش از 1000 تا زمین لازم است تا حجم این سیاره غول آسا را پرکند. همچنین اگر مشتری خالی بود تمام سیارات منظومه شمسی را می شد در آن جا داد.

فضاپیماهایی که از مشتری دیدن کردند

مشتری اولین بار در سال 1973 به وسیله فضاپیمای پیونیر10 ناسا که در نزدیکی مشتری پرواز کرد، مورد مشاهده قرار گرفت. بعداً پیونیر11 ، وویجر1، وویجر2، اولیس و گالیله به مشتری رفتند.