ایجاد جو اعتماد به اخبار الجزیره باعث می شود حکومت قطر هم به شکل زیرکانه ای منافع کشور کوچکش را تأمین کند. هنگامی که هوگو چاوز پس از کودتایی نافرجام به کاخ ریاست جمهوری ونزوئلا برگشت ترجیح داد برای پخش سخنانش به الجزیره رجوع کند و یا در اقدامی نادر صدام حسین با الجزیره مصاحبه کرد. در نتیجه ایجاد همین حس رقابت جویی، بقیه کشورهای عربی هم به فکر ایجاد شبکه های جدید افتادند.
خبرنگاران الجزیره اعتقاد دارند:”اعراب دهها سال مسایلشان را قایم کرده اند و حالا وقتی این مسایل را بیرون می آورند مثل گلوله آتش حرف هایشان را به هم پرتاب می کنند و به خاطر همین است که گاهی الجزیره به میدان جنگ تبدیل می شود.” اما الجزیره از همین بضاعت اعراب به بهترین وجه استفاده می کند.
علی رستمی می گوید:”الجزیره در حال حاضر 70 تا80 میلیون نفر بیننده دارد. الجزیره از حالت یکسویه نگری و ارایه خبرهای رسمی که رسانه های عرب آن را انجام می دهند، خارج شده. همین نحوه پوشش مسایل سیاسی وفرهنگی توسط شبکه خشم بسیاری از دولت ها ی عرب را برانگیخته. شبکه الجزیره تنها تلویزیونی ست که به موضوع فساد و تعدد زوجات در جهان عرب می پردازد. وقتی الجزیره در جریان جنگ افغانستان از شبکه های قدرتمند غرب پیشی گرفت، خشم آنها را برانگیخت. چون خبرهایش با منافع غرب مغایرت داشت. خشم آمریکا به خاطر آن بود که در حال حاضر بحران اصلی در جهان در خاورمیانه عربی ست و در این شرایط الجزیره مخاطبان عرب را به سوی خود جذب کرده. الجزیره درباره فلسطین به خوبی خبر می دهد و میدانی عمل می کند. الجزیره در تمام منطقه حضور دارد و از مواضع در گیری خبر می دهد بدون این که ایدوئولوژیک فکر کند و اخبار را بر اساس معیارهای خودش پخش کند. بخشی از موفقیت الجزیره به کوشش دولت قطر در ایجاد دموکراسی در کشورش برمی گردد که نسبت به کشورهای عربی خوب است.”
در یکی از مشهورترین برنامه های شبکه الجزیره به نام”الاتجاه المعاکس” یا دیدگاه های مخالف، افراد شرکت کننده در برنامه با شور وحرارت تمام از دیدگاه های خود دفاع می کنند و کار صحنه گردانی راهم مجری برنامه به خوبی انجام می دهد.
