ضربه نهایی و مرگبار به نظریه ثابت بودن زمین و این که همه ستارگان و سیارات به دور زمین می چرخند (ارسطو و بطلمیوس مدافعان این نظریه بودند) را گالیله وارد کرد. گالیله از نظریه کپرنیک مبنی بر این که خورشید مرکز جهان است حمایت کرد.
گالیله در سال 1609 آسمان را با چیزی شبیه به تلسکوپ مشاهده کرد. در آن سال گالیله دید که دور مشتری تعداد زیادی ماه های کوچک تر از مشتری هستند که دورش می گردند (چهار ماهی که گالیله مشاهده کرد و بزرگ ترین قمرهای مشتری هستند به نام ماه های گالیله نامگذاری شده اند). گالیله با دیدن قمرهای مشتری به این ایده رسید که همه چیز الزاماً به دور زمین نمی گردد.
این چیزی که گالیله بیان کرد خلاف نظر ارسطو و بطلمیوس بود. ولی باز هم براساس نظرات آنها می شد تصور کرد که زمین ثابت است و در مرکز جهان قرار دارد. ولی قمرهای مشتری در مدارهای پیچیده ای دور زمین می چرخند. مثلاً به طور حتم مدار آنها دایره ای نیست و به شکلی می چرخند که این تصور را به ما می دهند که دارند دور مشتری می گردند.
