اینشتین این نظر را ارایه داد که کل جهان زمانی در یک نقطه ریاضیاتی جمع بوده.
هنگامی که تلسکوپ هابل به فضا رفت, گستره دید بشر افزایش یافت و نظر اینشتین ثابت شد. از طریق اطلاعات این تلسکوپ همه فهمیدند که جهان دایماً دارد منبسط می شود. جهان حالت بشقاب دارد. شکمش پهن و لبه هایش نازک است. شکم این بشقاب دایماً دارد کوچک تر می شود و به لبه ها و شعاعش اضافه می شود. اگر جهان با این سرعت منبسط می شود، پس زمانی در یک نقطه جمع بوده است.