پیش از اینکه مریخ نورد شروع به پیمودن راهش در مریخ کند، مهندسان در طول شب فرامین خود را از طریق رایانه را ارسال می کنند و می گویند که روز بعد به کجا برود. بسته به وضعیت مریخ، هدایت کنندگان مریخ نورد دو گزینه پیش رو دارند.

یک گزینه این است که آنها می توانند رشته ای از دستوراتی خاص ارسال کنند مانند این که: «پنج متر رو به جلو برو، سپس 90 درجه به سمت راست بگرد.» مریخ نورد چرخ هایش را بارها به اندازه کافی می گرداند تا به پنج متر برسد و سپس به سمت محل مورد نظر تغییر جهت می دهد.

یا اگر مسیر بی خطر به نظر برسد، هدایت کنندگان مریخ نورد می توانند به مریخ نورد اجازه دهند خودش فکر کند. در این صورت آنها فرمان هایی مانند این را می نویسند:«ببین که سنگی در آن جا وجود دارد؟  خودت راهت را با خیال راحت پیدا کن.» سپس، با استفاده از دو دوربین همانند چشم انسان، مریخ نورد  نمایی سه بعدی از  خطراتی مثل سنگ های بزرگ و دامنه های شیب دار می گیرد. مریخ نورد پس از نقشه برداری از مناطق خطر، امن ترین مسیر را برای اجتناب از آنها طرح ریزی می کند.

مریخ نوردها که انرژی شان را از  خورشید می گیرند باید کار شب را تعطیل کنند. بنابراین وقتی خورشید در حال غروب کردن در آسمان مریخ است، به مریخ نورد فرمان داده می شود تا قبل از این که به خواب رود از اطرافش عکاسی کند و آنها را به زمین ارسال کند. موقعی که کارشناسان این داده ها را دریافت می کنند شروع به کار می کنند. همه تصاویر را می گیرند و شبیه سازی می کنند.

منابع: http://www.nasa.gov/multimedia/podcasting/jpl-msl20121218.html

http://www.universetoday.com/22689/how-to-drive-a-mars-rover-part-2