در مورد بعضی از نوجوانان، مصرف یک دارو می تواند درمان آسان و مؤثری برای هراسشان از اجتماع باشد. این داروها به این ترتیب کار می کنند که علایم راحت نبودن و دستپاچه بودن را کاهش می دهند.
در برخی از موارد، دارومی تواند به طور چشمگیری هراس اجتماعی را کاهش دهد و یا حتی آن را از بین ببرد. نوجوانان دیگر به یک داروی خاص واکنش نشان نمی دهند و بنابراین این درمان ممکن است به همه کمک نکند. هیچ راهی برای پیش بینی این که آیا یک دارو مفید است یا نه وجود ندارد. گاهی اوقات، باید چند دارو را امتحان کنید تا بفهمید کدام یک جواب می دهد.
وزارت غذا و داروی آمریکا چهار دارو را برای هراس از اجتماع تأیید کرده که عبارتند از:
Paxil ،ZOLOFT ،Luvox و Effexor. اگر چه این چند داروی خاص برای درمان هراس از اجتماع مورد تأیید هستند اما داروهای دیگری هم ممکن است با موفقیت مورد استفاده قرار بگیرند.
استفاده از داروها بسیار آسان است اما جنبه هایی منفی هم دارد.
اول این که دارو فقط علایم را درمان می کند. اگر شما مصرف آن را قطع کنید، ممکن است علایم هراس از اجتماع بازگردد. دوم این که بسیاری از نوجوانان اثرات جانبی داروهای ضد اضطراب را حس می کنند. این عوارض می تواند شامل سردرد، دل درد، حالت تهوع و مشکلات خواب باشد.
همچنین داروهای تأیید شده به وسیله وزارت غذا و داروی آمریکا برای درمان هراس از اجتماع، مانند همه داروهایی که برای درمان افسردگی مورد استفاده قرار می گیرند، یا یک هشدار همراهند و آن این که این داروها ممکن است باعث ایجاد یا بدتر شدن افکار مربوط به خودکشی و رفتارهای خودکشی در جوانان زیر سن 24 سال شوند. بنابراین لازم است نوجوانانی که این داروها را دریافت می کنند تغییر افکارشان در زمینه خودکشی مورد توجه قرار گیرد.
برای بسیاری از نوجوانان، مزایای استفاده از داروها بیشتر از معایب آن است. دارو درمانی انتخابی است که باید به وسیله نوجوان، و پدر و مادرش و پزشک انجام گیرد. اگر داروی هراس از اجتماع دریافت کرده اید، با پزشکتان در تماس باشید و هر گونه گسترش عوارض جانبی، از جمله افسردگی را به او اطلاع دهید. هرگز استفاده از داروی ضد اضطراب را بدون مشورت با پزشک متوقف نکنید. توقف ناگهانی استفاده از داروی اضطراب ممکن است عوارض جانبی جدی ای به همراه داشته باشد.
