مطالعات دیگر نشان می دهد که والدین چینی هر روز تقریباً ده برابر طولانی تر از والدین غربی وقتشان را صرف تمرین علمی با کودکانشان می کنند. در مقابل، بیشتر احتمال دارد که بچه های غربی در تیم های ورزشی شرکت کنند.
پدر و مادر چینی فکر می کنند که هیچ چیز سرگرم کننده نیست تا زمانی که شما در زمینه مورد نظر به قدر کافی خوب باشید. برای رسیدن به شرایط خوب در هر کاری شما باید کار کنید و زحمت بکشید. کودکان هرگز به خودی خود نمی خواهند کار کنند و به همین دلیل بسیار مهم است که بر اولویت های آنها خط بطلان بکشیم. این هم اغلب مستلزم وجود بردباری در گروهی از پدر و مادرها است چراکه کودک مقاومت خواهد کرد. کارها همیشه در آغاز سخت ترند، و این جا جایی است که پدر و مادر غربی تمایل به تسلیم شدن دارند. تمرین و آن هم تمرین سخت، برای تعالی بسیار مهم است.
هنگامی که کودک شروع می کند به این که در کاری عالی باشد چه ریاضی باشد، چه نواختن پیانو، مورد ستایش و تحسین قرار می گیرد و خوشحال می شود. این امر در او اعتماد به نفس ایجاد می کند و فعالیتی را که پیش از این برایش سرگرم کننده نبوده را سرگرم کننده می کند. این وضعیت به نوبه خود کار را برای پدر و مادر آسان تر می کند تا حتی بیشتر کار کنند.
وقتی که جوان بودم، یک بار -شاید هم بیش از یک بار- هنگامی که به شدت به مادرم بی احترامی کردم، پدرم با عصبانیت مرا "آشغال" خطاب کرد که در گویش بومی ما Hokkien است. این کار واقعاً خوب بود. من احساس وحشتناکی پیدا کردم و عمیقاً از آنچه انجام داده بودم شرمنده شدم. اما این کار به اعتماد به نفس من و یا هر چیزی شبیه به آن آسیب نرساند. من می دانستم که او دقیقاً درباره من چگونه فکر می کند. در واقع فکر نمی کردم که تکه ای زباله ام و یا احساس بی ارزش بودن نمی کردم.
بعنوان یک فرد بالغ، یک بار در موردی مشابه درمقابل دخترم سوفیا همان کلمه را به کار بردم و او به شدت به من واکنش نشان داد. لازم به ذکر است که من این کار را در یک مهمانی شام انجام دادم و بلافاصله از سوی دیگران طرد شدم. یک مهمان به نام مارسی خیلی ناراحت شد و در چشم هایش اشک جمع شد و مهمانی را زودهنگام ترک کرد. دوست من سوزان، که میزبان بود، سعی کرد درمقابل باقی مانده مهمانان از من اعاده حیثیت کند.
واقعیت این است که پدر و مادر چینی ممکن است کارهایی انجام دهند که که غیر قابل تصور به نظر می رسد. حتی این کارها به نظر غربی ها می تواند با واکنش قانونی همراه شود.
مادران چینی می توانند به دختران خود بگویند، "هی خیکی وزنت را کم کن.» در مقابل، پدر و مادرهای غربی با احتیاط درباره "سلامتی" فرزندانشان با آنها صحبت می کنند و هرگز کلمه ای به کار نمی برند که موجب ایجاد تصویرمنفی از خود در آنها شود.
پدر و مادر چینی توقع خود را به کودکانشان می گویند اما پدر و مادر غربی فقط از بچه هایشان می خواهند که حداکثر تلاششان را بکنند. والدین چینی می توانند بگویند:"تو تنبلی. همه همکلاسی هایت دارند از تو جلو می زنند." در مقابل، پدر و مادر های غربی باید با احساسات متضاد خود درباره موفقیت مبارزه کنند و بکوشند خودشان را متقاعد کنند که از این که بچه هایشان به نتیجه مطلوبی نرسیده اند ناامید نشده اند.