سایت کانون دیده بانان زمین مى نویسد: «برمبناى آخرین گزارش ملى ایران در سال 1994 به سازمان ملل، میزان انتشار گازهاى گلخانه اى به وسیله ایران سالانه 350 میلیون تن اعلام شد که گفته مى شود این میزان امروزه به بیش از 420 میلیون تن در سال رسیده است. براساس اعلام مسئولان و با استناد به ارقام فوق، ایران درمیان کشورهاى گروه دو پروتکل جهانى کیوتو که عمدتاً کشورهاى درحال توسعه هستند، چهارمین کشور تولیدکننده گازهاى گلخانه اى است که بیش از 75 درصد آن از مصرف بالاى سوخت و انرژى درکشور ناشى مى شود.» براساس اطلاعات این سایت، ایران در زمینه تولید دى اکسید کربن مقام هجدهم را میان کشورهاى جهان دارد.
از آن جا که ایران جزو کشورهاى درحال توسعه محسوب مى شود و پروتکل کیوتو هنوز محدودیتى براى این کشورها ایجاد نکرده، ما براى عملکردمان تحت فشار قرار نداریم. اما واقعیت این است که ما هم سهمى در گرم شدن زمین داریم. از آن جا که کشور ما از بزرگ ترین تولیدکنندگان سوخت هاى فسیلى در جهان است و این سوخت ها در ایران بسیار ارزان است، به هیچ وجه توجهى به بهبود استفاده از سوخت نشان نمى دهیم.
استفاده بد از سوخت تنها محدود به سوخت خودرو نیست. ما همه انرژى ها را بد و زیاد مصرف مى کنیم. مدت ها حتى در طول روز لامپ ها را روشن مى گذاریم. تلویزیون بدون این که کسى آن را نگاه کند، ساعت ها روشن است. بعضى ها در زمستان ها آن قدر خانه را گرم مى کنند که با لباس تابستانى مى گردند یا پنجره را باز مى کنند. تمام این فعالیت ها گاز گلخانه اى ایجاد مى کند. ما ناچاریم نفت و گاز بسوزانیم تا انرژى برق تولید کنیم. هرچه مصرف برق بالا مى رود نیروگاه ها براى تولید برق، نفت و گاز بیشترى مى سوزانند. پالایشگاه ها هم براى تولید نفت و بنزین مصرفى شهروندان دائم سوخت مصرف مى کنند. سوخت هاى فسیلى هم گاز گلخانه اى ایجاد مى کند.
هرچند ما هنوز الزامى نداریم که همانند کشورهاى صنعتى میزان تولید گاز دى اکسیدکربن و گازهاى گلخانه اى را پائین بیاوریم، ولى تعهد اخلاقى و عواقبى که ممکن است در آینده گریبان خود ما را هم بگیرد ایجاب مى کند که از میزان تولید گاز دى اکسیدکربن بکاهیم. صرفه جویى در مصرف انرژى و سوخت و بهینه کردن سوخت از عمده ترین کارهایى است که در این مسیر مى توان انجام داد.
