دانش آموزان دوست دارند مدرسه شان به قدری زیبا باشد که بتوانند به آن افتخار کنند. تمیزی، رنگ های زیبا، وجود فضای سبز و یا وجود امکانات برای بازی و ورزش می تواند به دانش آموزان این حالت افتخار را القا کند.
اما بسیاری از مدارس زیر بار کار اضافی برای دادن شادابی و روحیه به دانش آموزان نمی روند. مدیران این مدارس همچنان مقابل تغییر فضا مقاومت می کنند چرا که فکر می کنند تغییر فضا دردسر دارد و حجم کارشان را افزایش می دهد. اما مشکل وقتی افزایش می یابد که بدانیم علوم روانشناسی و جامعه شناسی جدید می خواهد که فضاهای آموزشی حالتی شاد پیدا کنند. چراکه گسترش شهرنشینی خانه ها را کوچک و آپارتمانی کرده و با این که مدت ها است والدین می کوشند در خانه، یک اتاق و یا حتی گوشه ای شاد و مناسب سن فرزندانشان را برای بازی یا انجام تکالیف آنها مهیا کنند، اما در این خانه ها امکان حرکت و بازی از بچه ها گرفته می شود.
با این وجود همین توجه والدین به ایجاد گوشه ای شاد در خانه، بچه ها را به شیوه ای پرورش داده که فضای دلگیر مدارس را نمی پذیرند و همین دافعه مدارس را افزایش می دهد. در نتیجه کمبودهای کودکان و نوجوانان به خاطر آپارتمانی شدن زندگی و هم عادت آنها در مواجهه با فضایی شاد را، با شاد کردن فضای مدارس و ایجاد امکان برای ورزش و بازی و استفاده از فضای سبز و یا رنگ های شاد می توان جبران کرد. مدتی است آموزش و پرورش هم به اهمیت رنگ ها پی برده و سعی می کند که با رنگ آمیزی و استفاده از رنگ های متنوع تر و به کارگیری برخی نقاشی ها این فضا را شاداب تر کند. ولی با مقایسه ای که با کشورهای دیگر انجام می شود، متوجه می شویم که عقب ماندگی ها زیاد است.
این تفاوت ها به حدی است که برخی از کشورهای دنیا حصار را از دور مدرسه حذف کرده اند و مدرسه با فضای سبز احاطه شده.
اگر می خواهیم دانش آموزانی پویا داشته باشیم، می توانیم از رنگ های ویژه ای استفاده کنیم که شادی و امید و حرکت ایجاد کند. همچنین رنگ ها بر فرایند یادگیری تأثیر مستقیم دارد. رنگی که در کلاس به کار می رود، نوعی کارایی دارد، رنگ راهروها نوعی دیگر و رنگ و مصالحی که در حیاط مدرسه به کار می رود نیز تأثیر دیگری به جا می گذارد. به عنوان مثال رنگی که در حیاط مدرسه به کار می رود می تواند بچه ها را به نشاط و تفریح وا دارد و یا موجب شود آنها تجدید قوا کنند. وجود فضای سبز در مدارس هم در شیوه های آموزشی جدید ضروری تلقی می شود. چنان که حتی در برخی از کشورها مدارس به باغ مدرسه تبدیل شده اند. اگر چنین امکانی وجود ندارد، می توان از تصاویر زیبا یا گلدان به جای آن استفاده کرد و یا بچه ها را به فضای سبز خارج از مدرسه برد. در شیوه های جدید آموزش اعتقاد بر این است که این فضای سبز علاوه بر دادن روحیه و امکان تجدید قوا به دانش آموزان، به عنوان وسیله کمک آموزشی هم قابل استفاده است. چراکه دانش آموزان می توانند بیشتر درباره گیاهان بیاموزند و در عین حال خودشان هم در کاشت و نگهداری آنها شرکت داشته باشند.
برخی حتی از اینها پا فراتر گذاشته و می گویند که با گذاشتن نقاشی ها و مجسمه های زیبا در مدارس علاوه بر ایجاد شادابی می توان حس زیبایی شناختی را در دانش آموزان پرورش داد و در کنار آن هنر بومی را هم آموزش داد.
نور هم در فضای آموزشی نقش مهمی ایفا می کند. در فضاهای مدرسه نور باید به اندازه کافی باشد. همان طور که نور کم مضر است، نور شدید هم استرس زا است. به عوامل محیطی می توان سرما و گرمای فضای آموزشی و کنترل صداهای اطراف را نیز افزود.
به هرحال پژوهش هایی که در امریکا انجام شده حاکی از این است که بین فضای آموزشی ای که دانش آموز در آن درس می خواند و سطح یادگیری او رابطه ای مستقیم وجود دارد. بنابراین لازم است به بهترین وجه بکوشیم از فضاهای آموزشیمان برای افزایش یادگیری استفاده کنیم.