البته توجه به فضای آموزشی تنها منحصر به جنبه زیبایی شناسانه آن نیست. در حال حاضر در کشورهای پیشرفته مدارس به سمتی می روند که از هر فضایی برای آموزش دانش آموزان به بهترین وجه استفاده می کنند. یعنی فضای کلاس تنها جایی برای نشستن دانش آموزان و معلمان نیست. بلکه فضای کلاس ها و حتی حیاط مدرسه از انواع وسایل و تصاویر کمک آموزشی انباشته است. اصولاً دیگر این شیوه آموزشی که براساس آن دانش آموزان ناچار باشند ساعت ها ثابت روی نیمکت ها بنشینند، رو به فراموشی است و دانش آموزان در صندلی های تک نفره ای می نشینند که پیچ نشده و سطحش طوری است که می توان جسمی روی آن گذاشت و آزمایش های ساده انجام داد. حتی پا فراتر از این نهاده باید این صندلی ها برای گذاشتن لب تاپ مناسب باشد. با وجود این صندلی ها، معلمان می توانند متناسب با هر فعالیتی نحوه آرایش کلاس را تغییر دهند.
علت این تغییر رویکرد مدارس این است که مدت ها است شیوه آموزشی مبتنی بر سخنرانی معلم کنار گذاشته شده. در شیوه سنتی آموزش،دانش آموزان تنها ملزم به گوش دادن و نوشتن بودند و در نتیجه نیمکت ها سه نفره و دونفره و شیب دار بود. در حالی که در نگاه جدید، فضای آموزشی باید آماده بحث گروهی باشد. افراد بتوانند به گروههای دونفره، سه نفره و … تقسیم شوند و با همکاری کنند و در نتیجه باید بتوان آرایش صندلی ها را تغییر داد. جایگاه معلم هم دیگر در جلوی کلاس نیست. او می تواند بین صندلی ها بگردد. برخی مدارس حتی پا را از این فراتر گذاشته و دیوارها را هم متحرک کرده اند.
برای رسیدن به این اهداف می توان علاوه بر استفاده از امکانات دولتی از مردم خیری که سرمایه گذاری کلانی برای ساختن مدرسه می کنند هم خواست تا با مبلغ اضافی ناچیزی، فضای آموزشی را مناسب شیوه های جدید آموزشی تدارک ببینند. وگرنه با شرایط کنونی، برنامه های نو و کتاب های درسی نوآورانه ای که با زحمت تهیه می شوند و غالباً روی آموزش فعال و کار عملی و فردی و گروهی دانش آموزان تأکید دارند محکوم به شکست می شوند.
