این یک واقعیت است که کشورهای پیشرفته سطح رفاه خود را در کنار برخی عوامل دیگر، به خاطر مولد بودن و تولید فکر و اندیشه های تازه به دست آورده اند. تنها عاملی هم که می تواند زمینه را برای تولید فکر مهیا کند، احترام همگان به اندیشه ها و حقوق یکدیگر است. ممکن است برخی فکر کنند که در کوتاه مدت می توانند از راه دزدیدن نتیجه زحمات دیگران، کسب سود کنند، ولی وقتی همه محصولات و اندیشه هایشان را از هم کش می روند، جامعه هیچ پیشرفتی نخواهد داشت، سطح زندگی همه پائین می آید و حتی سطح بسیاری از کالاهای هنری افت می کند.
وقتی مردم علت وجودی یک قانون را نمی فهمند به سمت شکستن آن پیش می روند. اصولاً هم مردم دوست دارند قانون شکنی کنند. ولی وقتی قانون را خوب بشناسند و علت به وجود آمدن آن را درک کنند، به آن احترام می گذارند. حقوق مالکیت فکری هم از آن موضوع هایی است که با وجود این که سرپیچی از آن راحت است ولی حتماً باید رعایت شود.
یک نوجوان ایرانی مقیم فرانسه می گوید: “دفعه پیش که به ایران سفر کردم از دیدن نرم افزارهای بسیار گران قیمتی که در ایران با قیمت های چندهزار تومانی عرضه می شوند حیرت کردم. چند تا از این نرم افزارها را خریداری کردم تا با خودم به فرانسه ببرم ولی مأموران فرانسوی به محض دیدن آنها توقیفشان کردند”.
این نمونه نشان می دهد که کشورهای پیشرفته به شدت از حریم حقوق مالکیت فکری حمایت می کنند. البته همه در کشور ما متفق القولند که پیوستن ایران به قوانین بین المللی مربوط به مالکیت فکری هزینه های زیادی به دنبال دارد و به عنوان مثال ناگهان قیمت بسیاری از نرم افزارها به شدت بالا خواهد رفت (هرچند که سرانجام ناچار خواهیم شد این قوانین را بپذیریم). اما دست کم می توانیم در داخل کشور حقوق یکدیگر را در این زمینه رعایت کنیم.
بنابراین باید بیاموزیم که اگر می خواهیم در جامعه ای مرفه زندگی کنیم و بتوانیم از استعدادهایمان استفاده کنیم و ایده های نو ارائه دهیم، باید به حقوق مالکیت فکری دیگران احترام بگذاریم.
