در بسیاری از گونه های جانوری، نرها و ماده ها از نظر اندازه با هم متفاوتند. مشخصه ای که دمورفیسم جنسی نامیده می شود. فنچ های زبرا دمورفیسم جنسی را در سیستم های صوتیشان نشان می دهند.
بخش هایی از مغز که تلفظ صوتی را کنترل می کنند در نرها بزرگ تر هستند، سلول های عصبی بیشتری را در دست دارند و به طور متفاوتی در نرها و ماده ها سازماندهی شده اند.
در فنچ ها، اندام صوتی سیرینکس نام دارد. در انسان ها این اندام حنجره یا جعبه صدا است. سیرینکس ریز است و اندازه آن در هر طرف تقریباً یک هشتم اینچ است. ماهیچه های صوتی ای که در نرها سیرینکس را کنترل می کنند دو برابر اندازه ماهیچه های فنچ های زبرای ماده هستند.
سیرینکس پرنده آوازخوان جایی واقع شده که نای یا حلق به دو برونشی منشعب شده اند که هوا را به ریه حمل می کنند. دو مجموعه لب هم وجود دارد که هر مجموعه روی یک برونش واقع شده است.
درواقع یک چارچوب غضروفی وجود دارد که از سیرینکس حمایت می کند و یک لب داخل سیرینکس است. لب که از بافت نرمی ساخته شده، مشابهی در حنجره انسان دارد. هر دو نوع ساختمان موقعی که هوای فشرده از میان آنها حرکت می کند نوسان می یابند و صدا تولید می کنند. در سیرینکس فنچ های نر در مقایسه با سیرینکس فنچ های ماده چارچوب غضروفی بزرگ تر است و لب به شکل متفاوتی در آنها شکل گرفته.
یک نر به چارچوب غضروفی تنومندتری نیاز دارد تا آوازش را تولید کند، به ویژه وقتی که می خواهد نت های با فرکانس بالا تولید کند. تقریباً مثل رشته ساز.
در نهایت ماهیچه های بزرگ در نرها متغیر کلیدی هستند و فشار هوا تنها نقش کوچکی در تنظیم فرکانس دارد. اگر این ماهیچه ها قوی نباشد فرکانس پایه همه پرندگان در یک سطح قرار می گیرد. بنابراین تفاوت ها در صدای فینچ نر و ماده از تفاوت در سلول های مغز، حجم ماهیچه، اندازه چارچوب غضروفی سیرینکس و سفتی و شکل لب ناشی می شود.
