پرندگانی که ماهیچه ها و همچنین مقداری فشار هوا را مورد استفاده قرار می دهند تا زیر و بم آوازشان را کنترل کنند بر پرندگانی که این کار را تنها به وسیله فشار هوا انجام می دهند مزیت هایی دارند. به این ترتیب که آنها با آواز خواندن در یک طیف گسترده زیر و بمی اطلاعات بیشتری را بیان می کنند و در نتیجه بهتر می توانند با تغییرات محیطی تطبیق پیدا کنند. برای مثال در یک محیط پرسروصدا، پرندگانی که از طیف گسترده زیر و بمی استفاده می کنند برای جذب جفت نسبت به بقیه مزیت هایی دارند. چراکه آنها می توانند ورای سروصدای محیط را بشنوند.
پرندگان آوازخوان و یک گروه دیگر از پرندگان به نام suboscines طرح های مختلفی از سیرینکس دارند. یکی از دانشمندانی که قبلاً درباره یکی از این پرندگان مطالعه کرده بود نتیجه گرفت که در suboscines فشار هوا فاکتور کلیدی تنظیم محدوده فرکانسی آنها بود نه قدرت ماهیچه.
تکامل از یک سیرینکس غیرفعال به ماهیچه ای که زیر و بم صدا را کنترل می کند، به طور مشابه در جانوران دیگر هم دیده می شود. چنین گام انقلابی مشابهی در تکامل خزندگان به پستانداران برداشته شده. تنظیم زیر و بمی با ماهیچه ها در پستانداران هم وجود دارد. اما شاید در خزندگان چنین نباشد.
انقلابی که در رفتار صوتی پرندگان به وقوع پیوسته می تواند به توضیح این که چرا پرندگان توانسته اند به حدود ده هزار گونه تکامل بیابند کمک کند. بیش از نیمی از این گونه ها آواز می خوانند.
استفاده از ماهیچه ها در سیرنیکس پرنده، قابل مقایسه با مکانیسم صدای انسان است.
احتمالاً در پستانداران اولیه هم توسعه طیف فرکانسی وسیع تر مفید بوده است. شاید به آنها اجازه داده تا به صورت آوازی و در فرکانس هایی تلفظ کنند که خزندگان نمی توانستند آن را بشنوند یا برای آنها که نزدیک چشمه ها زندگی می کردند موجب شده سروصداهای ورای شلوغی محیط را بشنوند.
