اولین کارت های اعتباری جهان که با آنها می شد در بده بستان ها و هنگام خرید از فروشگاه ها پول جابه جا کرد توسط شرکت ها به وجود آمدند. این شرکت ها که هنوز هم در جهان به فعالیتشان ادامه می دهند از مشتریانشان مبلغ عضویت سالانه دریافت می کنند و هر چند مدت یک بار برای آنها صورت حساب می فرستند. اما بزرگترین سیستم های کارت اعتباری توسط بانک ها رواج پیدا کردند. در این سیستم ها این بانک است که کارت صادر می کند و هر یک از دارندگان کارت اعتباری نزد بانک ها حساب دارند. بانک ها هم برای دارندگان کارت اعتباری صورتحساب می فرستند و در صورتی که فرد در حسابش پول یا اعتبار کافی نداشته باشد از او می خواهند که حسابش را تکمیل کند. ولی مشهورترین کارت های اعتباری در سطح ملی و سپس بین المللی زمانی شکل گرفتند که بانک ها به این نتیجه رسیدند که لازم است سیستم های مالشان را به هم متصل کنند تا مردم عادی به راحتی بتوانند با کارت اعتباری از همه جا خرید کنند.
در کشور ما هم حرکت های محدودی در این زمینه انجام شده است. به عنوان مثال بسیاری از فروشگاه ها به ویژه فروشگاه های زنجیره ای کارت خوان دارند و با کارت بعضی از مؤسسات می توان کالا خریداری کرد. فروش اینترنتی بلیت های برخی از شرکت های هواپیمایی و قطار ها هم با کارت شروع شده است.
دکتر هوشنگ امینی اقتصاددان عقیده دارد که استفاده از کارت اعتباری چیزی نیست که یک شبه جا بیفتد. وی بیشترین مانع را از ناحیه کاستی های ارتباط الکترونیک می داند.
دکتر غلامرضا اسلامی بیدگلی اقتصادان نیز می گوید:”استفاده از این کارت ها زیرساخت های زیادی هم از نظر کارهای مخابراتی و هم از نظر زیرساخت های فرهنگی و اجتماعی می خواهد و همه اینها هم هزینه زیادی می طلبد. به عبارتی چند تا رایانه راه حل نیست. بلکه هم در زمینه های زیرساخت های فنی باید هزینه کرد و هم مدیران جسوری را به این منظور به کار گمارد و هم باید شرکت ها قانع شوند که وجود این کارت ها به نفعشان است و هم مردم باید شیوه کار با آنها را بلد باشند. در صورتی که استفاده از کارت اعتباری جا بیفتد، پول توی جیب و زیر متکا کم می شود. چرا که افراد به جای پول نقد و چک پول، کارت اعتباری دارند. خرید و تجارت برای مردم آسان تر می شود، سرقت کمتر و امنیت بیشتر می شود و سرعت عمل بالا می رود”.
