حمیده احمدیان راد
بیشتر ما فکر مى کنیم براى این که کشورى توسعه یافته داشته باشیم باید زیاد کار کنیم، با پشتکار باشیم و به نیروى کار آموزش مناسبى ارائه کنیم. همه اینها درست است ولى ما یک چیز بسیار مهم را نادیده گرفته ایم و آن این که براى افزودن به سرعت پیشرفتمان باید افراد مخاطره پذیرى داشته باشیم و جامعه هم زمینه مناسبى براى خطرکردن ایجاد کند.
همه افراد درجه اى از خطرپذیرى دارند ولى درجه مخاطره پذیرى در افراد مختلف با یکدیگر فرق مى کند. برخى از افراد افق هاى زندگى شان را گسترش مى دهند. چنان که یکى از دهى کوچک برمى خیزد و شرکتى بنا مى نهد که ایده هاى جدید را عملى مى کند و در جهان بى رقیب مى شود و دیگرى از سى دى فروشى دوره گرد به بزرگ ترین تاجر سى دى تبدیل مى شود.
به طور کلى تمدن بشرى مرهون آدم هایى است که از خطر کردن نمى ترسند. بسیارى از ما ایده هاى فراوانى در ذهن داریم. ولى چه تعداد از ما این ایده ها را عملى مى کنیم عده کمى به ایده هایشان جنبه عملى مى دهند. چون از خطر کردن نمى ترسند و دنبال چیزهاى از پیش تعیین شده نیستند. همین افراد هم هستند که موفق مى شوند و بقیه افراد به آنها رشک مى برند.
