افراد مخاطره پذیر در میان همه قشرها هستند. یکى ممکن است کارمندى باشد که منتظر بازنشستگى نشده و ترجیح داده به جاى این که براى دیگرى کار کند، رئیس خودش باشد و ایده ها و نظرات خودش را اجرا کند. دیگرى ممکن است فرد بازنشسته اى باشد که از وقت آزادش استفاده مى کند تا راه جدیدى را آزمایش کند. دیگرى دانشجوى مستعدى است که از همان ابتدا مى خواهد به جاى استخدام شدن کسب و کار مستقلى براى خود دست و پا کند. یکى دیگر ممکن است اصلاً تحصیلات خاصى نداشته باشد. ولى به دنبال ایده هاى خود مى رود و به نتیجه هم مى رسد.
به طور کلى افراد مخاطره پذیر، خطر کردن را موجب رضایت شغلى مى دانند؛ چرا که از انجام کارى که به آن علاقه دارند، لذت مى برند. از این که مى توانندخلاقیت و ابتکار داشته باشند خوشحالند و این راه را راه آسان تر و کوتاه ترى براى دستیابى به موفقیت مى بینند. البته آنها بى حساب و کتاب عمل نمى کنند و درواقع به دنبال خطر حساب شده اند، تحقیق مى کنند و خردمندانه عمل مى کنند. از این که سرمایه شان را از دست بدهند وحشت ندارند و شکست را جزیى از کار مى دانند. آنها همواره دنبال فرصت هاى جدیدند و از ایده هاى جدید استقبال مى کنند. این افراد ایده هاى نوآورانه کارکنان خود را سرکوب نمى کنند. اینها با کسانى که با وجود هوش و استعداد فراوان از خطر کردن مى ترسند و از به عهده گرفتن مسئولیت ابا دارند فرق زیادى دارند. همین افرادند که در داخل یک کشور و یا در خارج مرزهاى بین المللى با شرکت هاى دیگر رقابت مى کنند و هم سود خود را افزایش مى دهند و هم براى کشورشان امکان توسعه و پیشرفت را به وجود مى آورند.
محمدرضا کریمی مى گوید: «برخى از افراد قادر به دیدن و تشخیص فرصت هاى کسب و کارند. در حالى که دیگران این چنین نیستند. مطالعه اى نشان داده که کارآفرینان چون فرصت را زودتر شناسایى مى کنند، به نظر مى آید که مخاطره بیشترى را مى پذیرند. البته کشف و به کارگیرى فرصت ها به قابلیت هاى شناختى فرد کارآفرین از فرصت ها و اطلاعات پیشین نیاز دارد. نداشتن این اطلاعات مخاطره بیشترى در پى دارد. شرکت هایى هم که مخاطره بین المللى کردن خودشان را قبول مى کنند، فرصت پیدا مى کنند خودشان را از طریق کسب مهارت هاى جدید بازسازى کنند. به این ترتیب فرآیندهاى جدیدى را کشف مى کنند و سیستم هاى جدید را توسعه مى دهند و محصولات جدیدى را معرفى مى کنند. اما شرکت هایى که دنبال مخاطره کردن نمى روند تنبل مى شوند.»
مخاطره پذیرى به معنى پذیرش مخاطرات حساب شده کسب و کار از ویژگى هاى کارآفرینان است و افراد کارآفرین نیاز جامعه ما هستند. ممکن است با محکم تر شدن پایه هاى مدرنیته در ایران افراد مخاطره پذیرتر شوند ولى خود ما هم مى توانیم به سرعت این روند بیفزاییم و به افراد به گونه اى آموزش دهیم که جرأت خطر کردن داشته باشند. خانواده ها مى توانند رویکرد آموزشى شان را تغییر دهند و نظام آموزشى قادر است اعتماد به نفس و جسارت را در دانش آموزان و دانشجویان افزایش دهد. مخاطره پذیرى موجب مى شود کسب و کارهاى جدید به وجود آید، جامعه با سرعت بیشترى توسعه یابد و عرصه براى رقابت بین المللى باز شود. از سویى مدیران مخاطره پذیر در همان محدوده قانون مى توانند ایده هاى نو مطرح کنند و کارها را به نحو بهترى مدیریت کنند. به این ترتیب مخاطره پذیرى یکى از نکاتى است که آموزش و دست زدن به آن فایده هاى زیادى به دنبال دارد.
