محمدرضا کریمی
کارشناس ارشد مدیریت
در سال 1765 مردی به نام بولانژه boulanger در پاریس کسب و کار کوچکی داشت که در آن به فروش سوپ اشتغال داشت. فرانسوی ها به این نوع کسب و کارها رستوران می گفتند که به معنای نیروبخش (یا برطرف کننده خستگی) بود. در آن زمان که فروشندگان زیادی در پاریس به این کار مشغول بودند، بولانژه تصمیم گرفت که یک قلم غذای دیگر به منوی خود اضافه کند. اما این تصمیم او باعث شد که اعضای یک صنف در پاریس که کارشان تهیه گوشت و کباب برای مصرف در منازل بود، بولانژه بیچاره را به دادگاه ببرند به این بهانه که فقط آنها بنا به قانون اجازه فروش چنین غذاهایی را دارند. دادگاه پس از مطالعه دقیق موضوع نظر داد که بولانژه از هیچ قانونی تخطی نکرده است.
این مسئله مورد توجه قرار گرفت و بر سر زبان ها افتاد و منجر به حکمی شد که در آن هم اعضای صنف و هم رستوران داران (یعنی همان هایی که سوپ و غذاهای مشابه آن را می فروختند) بتوانند به مشتریان خود در داخل مغازه یا مؤسسه شان سرویس غذایی بدهند. پس از مدتی این موضوع سبب توسعه اتاق های ناهارخوری عمومی شد که میهمانان می توانستند در آنها بنشینند و غذا و نوشیدنی ای را که انتخاب می کنند همان جا برایشان سرو شود.
پس، بولانژه بود که سبب ایجاد نخستین رستوران ها شد که به معنی تشکیلاتی است با یک اتاق ناهارخوری که به روی عموم مردم باز است و می توان در آن غذاهای مختلف را خرید و مصرف کرد.
در همان دوران در فرانسه کافه (به معنی قهوه) نیز توسعه یافت که احتمالاً مشابه قهوه خانه ها در انگلستان بودند.
لازم است بگوییم که در آن زمان ها مثل زمان ما غذا خوردن در خارج از خانه مرسوم نبوده و مردم فقط در صورت ضرورت برای مثال به دلیل دور ماندن از خانه به خاطر سفر، کار و … بیرون غذا می خوردند. اما امروزه همه جا می توان انواع رستوران ها و دیگر تشکیلات مثل هتل ها را یافت که مردم از آنها غذا خریده و صرف می کنند.