ملیکا ولایی
سیب میوه ای است که می توان گفت در همه جای دنیا وجود دارد و همه مردم دنیا آن را می شناسند.
فایده های سیب
1-سیب بدن را از عوامل بیماری پاک می کند.
2-سیب دارای کلسیم است.
3-سیب برای سرماخوردگی و درمان سرفه مؤثر است.
4-سیب در درمان زخم به کار می رود.
ملیکا ولایی
درخت زردآلو مخصوص نواحی چین است و اندازه درخت آن به شش متر می رسد. شکوفه های درخت زردآلو درشت و به رنگ سفید-قرمز است.
فایده های زردآلو
1-خوردن آن خون را تمیز می کند.
2-بوی بد دهان را رفع می کند.
3-تب را از بین می برد.
4-برای افراد کم خون مفید است.
مقالات مرتبط: فسیل ها چه هستند و دیرینه شناسی چیست؟ – فسیل ها چگونه تشکیل می شوند و انواع آنها کدام است؟ – جاهایی که فسیل ها پیدا می شوند و شیوه تعیین سن فسیل ها
از آن جایی که فسیل ها در طول تشکیل شدن دفن شده اند، پیدا کردن آنها ممکن است مشکل باشد. دیرینه شناسان تحقیقات بسیار زیادی انجام می دهند تا تصمیم بگیرند که کجا را برای پیدا کردن دایناسورها حفر کنند. برای انتخاب بهترین مکان برای کندن، آنها این مکان ها را انتخاب می کنند:
–سنگ رسوبی– سنگ های شن و ماسه ای، سنگ رسی یا سنگ آهکی (این جا جایی است که بیشتر فسیل ها در آنها حفظ می شوند).
-لایه رسوبی از عهد مزورزوییک (موقعی که دایناسورها زندگی می کردند). سنگ رسوبی بی حفاظ تشخیصش بسیار آسان است. برای پیدا کردن یک مثال از سنگ رسوبی بی حفاظ در منطقه تان به صخره هایی که برای ساخت بزرگراه بریده شده بگردید. لایه ها باید به آسانی قابل مشاهده باشند. مکان های دیگر برای پیدا کردن لایه رسوبی، دره های باریک، زمین های سنگلاخی یا باتلاقی است.
-مکانی که در طول دوره مزوزوییک نه اقیانوس بوده و نه دریاچه. به خاطر این که دایناسورها تنها در خشکی زندگی می کردند.
مناطقی که سنگ رسوبی حاوی فسیل دارند به سرعت فرسوده می شوند (به خاطر باران، سیل، باد و غیره). این مکان ها برای پیدا کردن فسیل ها خوب هستند. به ندرت فسیل ها به آسانی پیدا می شوند. دیرینه شناسان باید مقدار خیلی زیادی کار کنند تا محل فسیل را پیدا کنند و بعد محل را حفر کنند.
فسیل ها در چه قاره هایی یافت می شوند؟
فسیل ها در هر قاره ای روی زمین پیدا می شوند. لایه های سنگ در بسیاری از مکان ها به طور قابل توجهی شبیه به بقیه هستند. این نظریه آلفرد واگنر را تأیید می کند که 200 میلیون سال قبل تنها یک خشکی روی زمین وجود داشته که همان پانگه آ نامیده می شود (به معنی همه زمین). این خشکی به آهستگی جدا شده و قاره های جدا را تشکیل داده. تئوری واگنر توضیح می دهد که چرا فسیل های یک گونه در قاره های مختلف غیر متصل وجود دارد.
بچه ها فسیل های مهمی از دایناسورها پیدا کرده اند. از جمله پوست یک تی رکس به وسیله یک کودک 12 ساله و یک تخم دایناسور به وسیله یک کودک سه ساله پیدا شده است.
روش های تعیین سن فسیل ها
دیرینه شناسان روش های زیادی را برای تعیین سن فسیل ها در دوره های زمین شناسی مورد استفاده قرار می دهند.
1-قدیمی ترین روش استرتیگرافی (لایه شناسی) است که مطالعه درباره عمقی است که یک فسیل در آن دفن شده. فسیل های دایناسورها معمولاً در سنگ های رسوبی پیدا می شوند. لایه های سنگی رسوبی (استراتا) به طور افقی ته نشین می شوند. و لایه های جدیدتر بالای لایه های قدیمی تر تشکیل می شود و آنها را فشرده می کند. دیرینه شناسان می توانند زمانی را که از عمر دایناسور گذشته است را با تخمین زمانی که استراتوم -که حاوی فسیل است- شکل گرفته تخمین بزنند. معمولاً فسیل های قدیمی تر وسنگ های قدیمی تر در لایه های پایین تر پیدا می شوند.
2-تماشای نوسانات حوزه مغناطیسی زمین. این نوسانات در دوره های زمین شناسی مختلف، حوزه های مغناطیسی مختلفی در سنگ ها به جا گذاشته.
3-تعیین سن تقریبی یک فسیل که چند ساله است با استفاده از تعیین سن رادیوایزوتوپ سنگ های آتش فشانی که نزدیک فسیل پیدا می شود. ایزوتوپ های عناصر رادیواکتیو بی ثبات مانند اورانیوم- 235 که به طور ثابت فاسد می شود، شناخته شده ترین نسبت ها را در طول زمان دارد (نیم عمر آن، بیش از 700 میلیون سال است). یک تخمین دقیق از سن سنگ را می توان با آزمایش نسبت های عناصر رادیواکتیو باقی مانده تعیین کرد. برای مثال موقعی که گدازه خنک می شود، هیچ محتوای سربی ندارد اما مقداری اورانیوم رادیواکتیو U-235 دارد. با گذشت زمان که اورانیوم رادیواکتیو بی ثبات به شکل دایمی به صورت سرب-207 فاسد می شود، مشخص می شود که به نیمه عمرش رسیده است. با مقایسه نسبت اورانیوم-235 و سرب207 می توان سن سنگ آتش فشانی را تعیین کرد. پتاسیم-40 (که به آرگون-40 فاسد می شود) هم برای تعیین سن فسیل ها مورد استفاده قرارمی گیرد. کربن-14 نیمه عمرش 5586 سال است. این معنی اش این است که نیمه کربن-14 به نیمه نیتروژن-14 فاسد می شود. نیمه باقی مانده کربن-14 5568 سال بعد فاسد می شود و غیره. این میزان برای تعیین سن دایناسورها کافی نیست. در نتیجه کربن-14 برای تعیین تاریخ موادی که بیش از حدود 50 هزار تا 60 هزار سال سن دارند مفید است (برای تعیین سن موجودات زنده ای مثل انسان نئاندرتال و جانوران عصر یخبندان مفید است).
تعیین سن از راه رادیوایزوتوپ را نمی توان مستقیماً روی فسیل ها مورد استفاده قرار داد. برای تعیین سن یک فسیل، لایه های سنگ آتشفشانی زیر فسیل (فسیل ماقبل تاریخ) و بالای آن که بعد از وجود دایناسور است تاریخ گذاری می شود. نتیجه اش این است که می توان دامنه زمانی زندگی دایناسور با لحاظ فوران های آتشفشانی به دست می آید.
4-جست و جو برای فسیل های مرتب: فسیل های عادی مشخصی برای تعیین سن زیست شناسی مهم هستند. چراکه می دانیم موجوداتی که تبدیل به این فسیل ها شده اند، در محدوده زمانی مشخصی وجود داشته اند. مثال های این فسیل ها برچیپودها هستند (که در دوره کمبرین ظاهر شدند). تریلوبیت ها (که شاید پیش از کمبرین یا ابتدای پالئوزوییک ریشه گرفتند- حدود نیمی از فسیل های پالئوزوییک تریلوبیت ها هستند)، آمونیت ها (از دوره های ژوراسیک و تراسیک که در طول انقراض کرتاسه-ترتیاری از بین رفتند)، بسیاری از نانو فسیل ها (فسیل های میکروسکوپی از مناطق مختلف که به طور گسترده ای توزیع شده، فراوان بوده و مخصوص این دوره بودند) و غیره.
بعد از این که فسیل پیدا می شود لازم است که به دقت از حاشیه های سنگی اطرافش که شاید میلیون ها سال است آن را احاطه کرده آزاد شود. سپس لازم است که قطعات فسیل کنار هم گذاشته شوند.
نحوه بررسی فسیل دایناسورها
به ندرت اسکلت دایناسورها به طور کامل پیدا می شود. بعضی وقت ها حتی قطعات اضافی از دایناسورهای دیگر در همان مکان وجود دارد. کار خیلی مشکلی است که محل قرارگیری استخوان های فسیل شده را پیدا کرد و به هم بند کرد تا دوباره یک اسکلت کامل ساخته شود. علم آناتومی جانوری لازم است تا قطعات فسیل ها به هم وصل شوند و حدس زده شود که چه تکه هایی گم شده.
وقتی ساختمان بدن دایناسور مشخص می شود، فسیل ها در یک چهارچوب به هم چسبانده می شود. نزدیکی استخوان ها به یکدیگر در هنگام حفاری، فیزیولوژی جانوری مدرن، و شیارهای به جا مانده و فسیل اثرات به جا مانده مثل جای پا و تجربیات مهندسی کلیدهایی برای ساختن چهارچوب دایناسور می دهد. (برای مثال آیا دم توازن سرو گردن را به وجود می آورد؟).
انسان ها فسیل های دایناسورها را صدها و یا شاید هزاران سال پیش پیدا کرده اند. یونانی ها و رومی ها ممکن است فسیل هایی را پیدا کرده بودند که آنها را غول یا نیم شیر، نیم آدم می نامیدند. در چین ارجاعاتی به استخوان های اژدها شده که در بیش از دو هزار سال قبل پیدا شده. اینها شاید فسیل های دایناسورها بوده اند.
خیلی بعدتر در سال 1676 یک استخوان سفت عظیم الجثه به وسیله “ریورند پلات” در انگلستان پیدا شده. فکر می شد که این استخوان به غولی متعلق بوده. اما شاید مال یک دایناسور بوده. گزارش این کشف در 1763 منتشر شد. اولین فسیلی که به شکل علمی توصیف شد “مگا لوسور” بود که در سال 1824 به وسیله ویلیام بوکلند نامگذاری شد.
مقالات مرتبط: فسیل ها چه هستند و دیرینه شناسی چیست؟ – فسیل ها چگونه تشکیل می شوند و انواع آنها کدام است؟ – جاهایی که فسیل ها پیدا می شوند و شیوه تعیین سن فسیل ها
فسیل های بخش های سخت (مانند استخوان ها و دندان ها) به صورت زیر تشکیل شده اند:
-بعضی از جانوران به سرعت بعد از مرگشان دفن شده اند (با دفن شدن زیر گل و لای یا دفن شدن در توفان شن و غیره).
-با گذشت زمان رسوبات بیشتر و بیشتری بقایای جانور را پوشانده است.
-بخش هایی از جانوران که پوسیده و فاسد نشده (معمولاً بخش های سخت تر مثل استخوان ها و دندان ها) در زیر رسوبات تازه شکل گرفته دفن می شود.
-در شرایط مساعد (بدون وجود لاشخورها، دفن سریع، نبودن تغییرات آب و هوایی خیلی زیاد)، بخش های بدن جانور در طول زمان به فسیل تبدیل می شود.
-بعد از مدت زمانی طولانی، مواد شیمیایی موجود در بدن جانور دفن شده تحت یک سری از تغییرات قرار می گیرد. به طوری که استخوان به آهستگی می پوسد وفاسد می شود، آب با مواد معدنیش به داخل استخوان رسوخ می کند و مواد شیمیایی داخل استخوان را با مواد معدنی سنگ مانند جایگزین می کند. فرایند فسیل شدن به نحوه جایگزینی و حل شدن موادمعدنی اصلی در شیء با مواد معدنی دیگر بستگی دارد.
-این فرایند نتیجه اش یک کپی سنگ مانند سنگین از شیء اصلی است- یعنی یک فسیل. فسیل همان شکل شیء اصلی را دارد، اما از نظر شیمیایی بیشتر شبیه به سنگ است. مقداری از هیدروکسی-اپتی اصلی (یک ماده اصلی سازنده استخوان) باقی می ماند، اگرچه فسیل از سیلیکا (سنگ) اشباع شده.
این جریانی است از تشکیل فسیل:
شش راه برای این که موجودات زنده به فسیل تبدیل شوند وجود دارد که عبارتند از:
-محافظت در برابر دگرگونی (مثال بخش های حشرات یا گیاهان که در کهربا به دام افتاده اند، یک شکل جامد شده از شیره درخت).
سنگ شدن: مواد معدنی سنگ مانند به آهستگی به شیء اصلی نفوذ و چکه می کنند و بافت اندام اصلی با سیلیکا، کلسیت یا سولفید آهن جایگزین می شود و در نهایت یک فسیل سنگ مانند را تشکیل می دهد. بیشتر فسیل های چوب و استخوان به طریق سنگ شدن تشکیل می شوند.
جایگزینی: (بخش های سخت موجود زنده حل می شود و به وسیله مواد معدنی دیگر مانند کلسیت، سیلیکا، سولفید آهن یا آهن جایگزین می شود).
کربونیزه شدن: ذغال سنگی شدن (به این ترتیب که تنها کربن در نمونه باقی می ماند-و عناصر دیگر، مانند هیدروژن، اکسیژن و نیتروژن از بین می روند).
-دوباره کریستال شدن (بخش های سخت یا به مواد معدنی بیشتری تبدیل می شود یا کریستال های کوچک به کریستال های بزرگ تر تبدیل می شوند).
حفاظت از authigenic (محافظت در مقابل این که کالبد ها و قالب های موجودات زنده خراب یا حل شوند).
بیشتر جانوران فسیل نمی شوند. چراکه آنها به سادگی فاسد می شوند و می پوسند و به صورت فسیل ثبت نمی شوند. دیرینه شناسان تخمین می زنند که تنها درصد ناچیزی از دایناسورها فسیل هایشان پیدا شده یا پیدا خواهد شد.
بیشتر اسکلت دایناسورها که در موزه ها نشان داده می شود واقعاً فسیل نیستند. آنها از جنس پشم شیشه سبک وزن هستند یا مشابه صمغ کاج هستند.
چرا فسیل ها به رنگ سنگند؟
به خاطر این که آنها سنگ هستند. یک شیء فسیل شده دقیقاً یک مدل سنگی از یک شیء باستانی است. یک فسیل نسبت به شیء اصلی از مواد متنوع تری ساخته شده. در طول فرایند فسیل شدن، اتم های اصلی با مواد معدنی جدید جایگرین می شوند. به طوری که یک فسیل همان رنگ (یا ترکیب شیمیایی) شیء اصلی را ندارد. فسیل ها رنگ های زیادی دارند و از انواع بسیار مختلفی از مواد معدنی ساخته شده اند. رنگ فسیل به این بستگی دارد که سنگ احاطه کننده چه ترکیبی دارد.
انواع فسیل ها
فسیل ها را می توان به دو نوع تقسیم شوند، بخش های فسیل شده بدن (استخوان ها، چنگال ها، دندان ها، پوست و غیره) و ردها یا اثرات به جا مانده فسیل شده (شامل جای پاها، لانه ها، مدفوع، جای دندان و غیره) که حرکت ها و رفتارها دایناسور را ثبت می کند.
چهار شکل فسیل وجود دارد:
فسیل های کالبدی: (یک اثر فسیل شده به جا مانده از کالبد موجود زنده. مثل عکسی از موجود زنده).
فسیل های قالب گرفته شده (موقعی تشکیل شده که یک کالبد پر شده) .
-فسیل های ردها: (لانه های فسیل شده، گاسترولیت، سوراخ های زیرزمینی، جاپاها و غیره).
-فسیل های با شکل حقیقی.
حمیده احمدیان راد
مقالات مرتبط:
فسیل ها چه هستند و دیرینه شناسی چیست؟ – فسیل ها چگونه تشکیل می شوند و انواع آنها کدام است؟ – جاهایی که فسیل ها پیدا می شوند و شیوه تعیین سن فسیل ها
تنها راه مستقیم برای آموختن درباره جانورانی مثل دایناسورها مطالعه فسیل ها است. فسیل ها بقایای جانوران و گیاهان باستانی و ردپاها یا اثرات به جا مانده از موجودات زنده از دوره های زمین شناسی گذشته یا اثرات به جا مانده از هر فعالیتشان هستند. فسیل ها روی همه قاره های زمین پیدا شده اند.
لغت فسیل از لغت لاتین فسیلیس fossilis می آید که به معنی حفر کردن و کاوش کردن است. بیشتر لایه های فسیلی از سنگ های رسوبی به دست آمده اند. سنگ رسوبی سنگی است که از رسوباتی نظیر ماسه، گل و تکه های کوچک سنگ تشکیل شده. پس از گذشت دوره های زمانی طولانی، این ذرات کوچک فشرده شده اند (متراکم شده اند). اگر فسیلی در میان آنها باشد، این فسیل زیر لایه های بیشتر و بیشتری از رسوب دفن شده است و در داخل سنگ های رسوبی فشرده شده است. لایه های زیرتر قدیمی تر از لایه های رویی تر هستند.
این نکته را هم به خاطر داشته باشید که فسیل یک استخوان هیچ استخوانی در داخلش نیست. یک شیء فسیل شده همان شکل شیء اصلی را دارد، اما از نظر مواد شیمیایی بیشتر شبیه به سنگ است.
دیرینه شناسی شاخه ای از زیست شناسی است که اشکال زندگی ای را که در دوره های زمین شناسی قبل تر وجود داشته است را مطالعه می کند. اکثراً این کار را با مطالعه فسیل ها انجام میدهد.
فسیل ها شبیه چه هستند؟
گردآوری: ملیکا ولایی
چیستان 1: آن چیست که یک چشم و یک پا دارد؟
پاسخ: سوزن
چیستان 2: آن چیست که سه چشم و یک پا دارد؟
پاسخ: چراغ راهنمایی و رانندگی
چیستان 3: آن چیست که سر ندارد، کلاه دارد، یک پا دارد و کفش ندارد؟
پاسخ: قارچ
چیستان 4: آن چیست که خیلی خطرناک است ولی اگر وارونه شود رام می شود؟
پاسخ: مار
چیستان 5: آن چیست که من می روم، او هم با من می آید؟
پاسخ: سایه
چیستان 6: آن چیست که سفید است اما برف نیست، ریشه دارد درخت نیست؟
پاسخ: دندان
چیستان 7: آن چیست قبای زرد در بر دارد، اندام ظریف چون صنوبر دارد، زرد است، به مشام تلخ است ولی طعمی چون شکر دارد؟
پاسخ: لیموشیرین
چیستان 8: کدام حیوان است که اگر سرش را ببریم عضوی از بدن انسان می شود؟
پاسخ: خرگوش
چیستان 9: آن چیست که هم بچه آن را دارد و هم تفنگ؟
پاسخ: قنداق
چیستان 10: آن چیست که تاج دارد اما پادشاه نیست. دو دست و چهار پا دارد، اما حیوان نیست؟
پاسخ
چیستان 11: چیست آن گرد گنبد بی در پوست در پوست گرد یکدیگر
هرکه بگشاید این معما را رخش از آب دیده گردد تر
پاسخ: پیاز
چیستان 12: آن چیست که هم آن را می خوریم و هم آن را می گردانیم؟
پاسخ: چرخ
چیستان 13: بافتم و بافتم پشت کوه انداختم؟
پاسخ: زنجیر یا گیسو
گردآوری: ملیکا ولایی
حمیده احمدیان راد
نینوا یکی از برجسته ترین موسیقی های تاریخ معاصر ایران است. این موزیک را از نظر محبوبیت نیز با “ای ایران” ساخته روح الله خالقی مقایسه می کنند. این موزیک در غرب هم از شهرت زیادی برخوردار است. این موزیک در زمانی که ساخته شد (ابتدای دهه 60) توجهات زیادی را به سوی ایران جلب کرد. از نظر غربی ها این موسیقی، موسیقی گرمی است که به درون انسان نفوذ می کند.”نینوا” پیوند بین موسیقی شرقی و دقت و اصول و ظرافت موسیقی غربی محسوب می شود.
نی نوا که برخی آن را به “صدای نی” ترجمه می کنند و برخی آن را با نینوا و واقعه عاشورا پیوند می زنند، با نوای نی شروع می شود. این قطعه در دستگاه نوا نوشته شده که به خاطر حالت تفکر آمیز و پر رمز و راز بودنش مشهور است.
سازنده این قطعه مشهور “حسین علیزاده” از مشهورترین اساتید تار و سه تار ایران است. او برای تعدادی از فیلم ها نیز موزیک متن ساخته است.
علیزاده در شهریور سال 1330 درتهران متولد شد. او در هنرستان موسیقی تهران و سپس دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران درس خوانده است و شاگرد اساتید بزرگی بوده است. او در دانشگاه آزاد برلین نیز تحصیل کرده است.
علیزاده هم اینک عضو هیأت علمی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. او سه بار نامزد دریافت جایزه گرمی که معتبرترین جایزه در صنعت ضبط و پخش موسیقی در آمریکا است، شده است. وی دو فرزند دارد که آنها هم در زمینه موسیقی فعالیت می کنند.
خود علیزاده درباره نام قطعه نینوا می گوید “نینوا اسم زیبایی است که یک معنای چند بعدی می توان به آن داد. هم “نینوا” است و هم نوای نی است و هم قطعه ای که این نی می نوازد در دستگاه نوا است”.
وی درباره انگیزه ساختن این قطعه می گوید:”نمی‌گویم که این قطعه را برای جنگ ساختم ولی در شرایطی بود که در جنگ زندگی می‌کردیم. یادم هست یک بار یک نفر از من پرسید که نینوا چه رنگی است؟ گفتم یک افق تیره‌ای است که رنگ قرمزش غالب است. چرا که ساخت این قطعه، در نگاهم به افق، در یک غروب اتفاق افتاد”.
نوشتن قطعه نینوا حدود دو سال طول کشیده است و علیزاده آن را در 32 سالگی نوشته است.
علیزاده با بیان اینکه تمام این ایده ها به زمان کودکی برمی‌گردد، گفته است:”من بچه‌ای بودم که در جنوب شهر تهران در یک خانواده زیر متوسط از نظر اقتصادی، اما پر از عشق زندگی می‌کردم”.
منابع: http://www.amazon.com/NeyNava-Song-Compassion-Hossein-Alizadeh/dp/B000002XYV
ویکیپدیای فارسی
دکتر مونا زارع
وزن پانکراس کمتر از 100 گرم است. ولی روزانه با ترشح یک لیتر مایع به اندازه ده برابر توده خود، شیره پانکراسی ترشح می کند. پانکراس غده ای غیرعادی و با ترشحات درون ریز و برون ریز است. ترشحات برون ریز آن شامل اجزاء آبکی آنزیمی است. اجزای آبکی آن غنی از بیکربنات (یک ماده قلیایی) است و به خنثی کردن محتویات دوازدهه کمک می کند. اجزای آنزیمی آن شامل آنزیم هایی جهت هضم کربوهیدارت ها، پروتئین ها و چربی ها است. هم پیام های عصبی و هم پیام های هورمونی ترشحات پانکراس را کنترل می کنند.
آنزیم ها به وسیله سلول های برون ریز ذخیره و ترشح می شوند. هورمون ها در دستجاتی از سلول ها به نام جزایر لانگرهانس ساخته می شوند. ساختمان بخش برون ریز پانکراس شبیه به غده بناگوشی (پاروتید) که یکی از غدد بزاقی است، است.
قسمت عمده آنزیم های پانکراس به صورت پیش آنزیم در سلول های مخصوصی ذخیره شده و بعد از ترشح، در مجرای روده باریک فعال می شوند. این امر در حفاظت از پانکراس بسیار اهمیت دارد. در التهاب حاد پانکراس ممکن است این پیش آنزیم ها در خود پانکراس (به جای روده کوچک) فعال شوند و کل پانکراس را هضم کنند که به عوارض بسیار وخیم منجر می شود.
ترشح پانکراس به وسیله دو هورمون که از دوازدهه ترشح می شوند، کنترل می شود. نام این دو هورمون “سکرتین” و “کوله سیستوکینن” است.
سکرتین سبب تحریک ترشح مایعی می شود که فعالیت آنزیمی کمی دارد ولی پر از ماده ای قلیایی (بازی) به نام بیکربنات است و سبب خنثی کردن کیموس (غذای نیمه هضم شده) اسیدی می شود تا آنزیم های پانکراس بتوانند در محیط خنثی عمل کنند.
هورمون کوله سیستوکینین، سبب ترشح مایع کمتری می شود که پر از آنزیم است و در برون ریزی مواد ترشحی سلول های پانکراس نقش دارد.
به طور کلی عمل هماهنگ این دو هورمون سبب ترشح زیاد شیره پانکراس می شود و این شیره غنی از آنزیم است. تحریک “عصب واگ” نیز (که جزو اعصاب پاراسمپاتیک است) باعث ترشح پانکراس می شود. در حالت سوء تغذیه شدید، برخی سلول های ترشحی پانکراس آسیب می بینند و بیشتر شبکه “اندوپلاسمیک” خشن خود را از دست می دهند. تولید آنزیم های گوارشی نیز متوقف می شود.
